Sosyal Medya Algoritmaları ve “Anlık Tatmin” Kültürü

Geleneksel Türk kültüründe “sabır”, “kanaat” ve “istikrar” temel erdemlerdi. Ancak sosyal medya, bu erdemleri kökünden sarsmıştır.

Beğeni odaklı kimlik inşası olarak tanımlanabilecek bir durum ortaya çıkmıştır. Günümüzde gençler, karakterlerini “ne oldukları” üzerine değil, sosyal medyada “nasıl göründükleri” üzerine kurmaktadır. Bu durum, derinliksiz, yüzeysel ve sadece onaylanmaya muhtaç bir kişilik yapısını beraberinde getirmektedir.

YouTube ve TikTok gibi platformlarda hiçbir entelektüel derinliği olmayan kişilerin ulaştığı devasa zenginlik ve şöhret, genç zihninde “okumak ve çalışmak gereksizdir” algısını oluşturmuştur. Bu duruma toplumsal iş bölümüne ve çalışma ahlakına vurulan en büyük darbe diyebiliriz. Sebepsiz zenginleşen bir kitle ile birlikte Old Money yerini görgüsüz bir kuşağa bırakmıştır.

Dilin Bozulması ve Düşünce Dünyasının Daralması

Bir toplumun düşünce kapasitesi, kullandığı dilin zenginliği kadardır. Türk gençliğinin bugün yaşadığı en büyük erozyonlardan biri dil üzerindedir.

Hibrit dil ve kavram karmaşası, Türkçe, İngilizce ve dijital argodan oluşan “melez” bir dil, sadece konuşma tarzını değil, düşünme biçimini de basitleştirmektedir. Karmaşık cümleler kuramayan, deyimlerin ve atasözlerinin derinliğini anlayamayan bir nesil, kendi kültürel mirasına yabancılaşmaktadır.

Okuma kültürünün yerini alan görsel tüketim sonucunda uzun metinler okuyamayan, odaklanma süresi saniyelere inmiş bir gençlik derinlemesine analiz yapma yeteneğini kaybetmektedir. Bu da onları her türlü popülist söyleme ve manipülasyona açık hale getirmektedir.

Aile Kurumunun Koruyucu Kalkanının Kırılması

Eskiden Türk ailesi, dış dünyadaki “bozulmalara” karşı bir filtre görevi görürdü. Mahalle kültürü ve geniş aile yapısı, genci denetleyen ve ona aidiyet veren bir mekanizmaydı.Günümüzde aile kavramını oluşturan bireyler -çoğunlukla- ekranda parmak kaydırarak yapılan eşleşmeler sonucu oluştuğu için aile tökezleyen bir kuruma dönüşmüştür.

Çekirdek ailenin de ötesine geçilerek, herkesin kendi odasında, kendi ekranına gömüldüğü “yalnız evler” dönemine girilmiştir. Aile içi sohbetin yerini bildirim sesleri almıştır. Ev artık sığınılacak bir yer değil kaçılacak bir yere dönüşünce ortaya kayıp bir gençlik çıkmıştır.

Otorite boşluğu ve yanlış özgürlük tanımının şekli olumsuz anlamda değişmiştir. Özgürlük, sorumlulukla dengelenmediğinde boşa savrulmaya dönüşür. Ebeveynlerin çocuklarına “hayır” diyememesi veya çatışmadan kaçınması, sınırlarını bilmeyen, empati yeteneği gelişmemiş ve narsistik eğilimleri yüksek bir neslin ortaya çıkmasına neden olmuşturve bir neslin kaybolması en az iki üç neslin harcanması demektir.

Ahlaki Pusulanın Maddiyatla Yer Değiştirmesi (Sekülerleşen Materyalizm)

Toplumsal yozlaşmanın en somut görüldüğü alan “başarı” tanımıdır. Eskiden “dürüst esnaf”, “namuslu memur” gibi kavramlar itibar görürken, günümüzde itibarın ölçütü tüketim kapasitesi ve sosyal medyada sergilenen görgüsüz fotoğraflar haline gelmiştir.

Statü sembolü olarak tüketim yapılmaya başlandığından bu yana, bir gencin giydiği markanın, kullandığı telefonun modeli, onun toplumdaki yerini belirler hale gelmiştir. Bu baskı, alt ve orta gelir grubundaki gençleri büyük bir aşağılık kompleksine veya bu sembollere ulaşmak için her yolu deneyen bir ahlaki çöküntüye sürüklemektedir.

Etik değerlerin insan eliyle planlı yok edilmesi, herkes yapıyor”, “Zamanın ruhu bu” gibi bahanelerle rüşvet, torpil, kopya veya küçük sahtekârlıklar normalleşmektedir.

Gelecek Tahayyülünün Yitirilmesi ve Beyin Göçü

Bir ülkenin gençliği kendi ülkesinde bir gelecek hayal edemiyorsa, o ülkedeki kültürel bağlar zayıflar. Gençlerin büyük bir kısmının “yurt dışına gitme” hayali kurması, sadece ekonomik bir tercih değil, aynı zamanda kültürel bir kopuştur. 60’larda çalışmak için Almanya’ya giden bireyler “vatan hasreti” çekerken günümüzde yurt dışına yerleşen kesim geride kalanlara adeta “Allah kurtarsın” bakışı ile veda etmektedir.  Türk gençliğindeki bozulma, biyolojik bir süreç değil, sosyopolitik ve ekonomik bir sonuçtur. Bu süreci tersine çevirmek; sadece yasaklarla veya nostaljik söylemlerle mümkün değildir.

Gerçek bir iyileşme için okullar sadece meslek edindirme merkezleri değil, “gerçekten insan” yetiştirme yuvaları haline getirilmelidir. Yerine oturmuş düzen sadece daha iyi bir düzen için bozulur.

Sorumluluk bilinci, gençlere “sadece tüketen” değil, “toplum için üreten” bireyler olmaları için alan açılmalıdır.

Türk gençliği, tarihin her döneminde büyük potansiyellere sahip olmuştur. Bugün yaşanan “bozulma”, aslında doğru yönlendirilemeyen büyük bir enerjinin yanlış mecralara akmasıdır.

Barajı tamir etmek, suyu yok saymaktan daha iyidir bu her durumda ve her zamanda geçerlidir.

The post DİDEM GÖRKAY YAZDI: BİR KİMLİK KRİZİ ANALİZİ: TÜRK GENÇLİĞİNDE SOSYOKÜLTÜREL DÖNÜŞÜM VE DEĞERLER EROZYONU appeared first on Malta Haber.

Bu bulgular, yaşlı nüfusun aile yapıları içerisindeki yerini ve yalnızlık riskini gözler önüne sererken, aynı zamanda sosyal destek mekanizmalarının ne denli önemli olduğunu da hatırlatıyor.

Verilere göre, en az bir yaşlı ferdin bulunduğu hanehalkı oranının en yüksek olduğu il % oranıyla Sinop oldu. Karadeniz’in bu küçük ili, uzun ömürlü bireyleriyle sık sık gündeme geliyordu; son veriler bu algıyı doğrular nitelikte.

Öte yandan, bu oranın en düşük olduğu il ise Şırnak olarak belirlendi. Genç nüfusun baskın olduğu bu bölgede yaşlı bireylerin hanelerde bulunma oranı oldukça sınırlı.

Malta’da yaşayan Türkler için de anlamlı olabilecek bu veriler, hem Türkiye’deki aile bağlarının dönüşümünü hem de yaşlı bireylerin destek ihtiyacını düşündürüyor.

Kaynak: Veri Kaynağı

The post Türkiye’de Her Dört Haneden Birinde Yaşlı Birey Var!Yalnız Yaşayan yaşlıların oranı dikkat çekiyor appeared first on Malta Haber.

Nüfus sayımında aile çekirdeği, aynı evde yaşayan ve eş olarak, evli eşcinsel bir çift olarak, birlikte yaşayan partnerler veya ebeveyn ve çocuk gibi ilişkili en az iki kişiyi tanımlar.

Bu nedenle, bir aile, çocuksuz bir çifti, bir veya daha fazla çocuğa sahip bir çifti veya bir veya daha fazla çocuğa sahip bir tek ebeveyni içerebilir. Farklı aileler aynı evde yaşayabilir.

Koca, eş ve çocuk

Hâlâ en yaygın aile formu, bir kocanın, bir eşin ve en az bir çocuğun olduğu ailelerdir. Sayım, bu aile çekirdeklerinin toplam Maltese ailelerinin %44’ünü oluşturan 56,445 tanesini buldu. Bunlar arasında en yaşlı çocuğun 25 yaşından büyük olduğu 15,274 aile bulunmaktadır.

Sayım aynı zamanda bağımlı olmayan bir koca ve eşten oluşan 34,562 aileyi kaydeder, bu da Malta’da yaşayan toplam aile sayısının %27’sini oluşturur.

Tek ebeveynli aileler

Malta’da üçüncü en yaygın aile tipi en az bir çocuğu olan yalnız bir anneden oluşur. Sayıma göre, bunlardan 18,166 tanesi vardı ve bunlar arasında en yaşlı çocuğun 25 yaşından büyük olduğu 6,031 aile bulunmaktadır. Bu, toplam aile sayısının %14’ünü oluşturur.

Başka bir 5,940 aile, en az bir çocuğa sahip bir baba içeriyordu ve toplam aile sayısının %5’ini oluşturdu. Bunlar arasında en genç çocuğun 25 yaşından büyük olduğu 2,074 aile bulunmaktadır.

Aynı cinsiyetli aileler

Sayım, birbirine benzeyen cinsiyetli bir çifti içeren 968 aileyi kaydeder. Bunların 287’si evliyken 681’i birlikte yaşıyordu. Bu aile birimlerinin 323’ünde aynı evde yaşayan çocuklar vardı.

Aynı cinsiyetli partnerleri içeren aileler, toplam aile sayısının neredeyse %1’ini oluşturdu.

Sayım ayrıca Maltalı 25,261 ayrılmış ve 7,291 boşanmış insan olduğunu belirtmektedir.

Kaynak: Malta Today

The post Malta’da Aile Yapıları: Her Beş Aileden Biri Tek Ebeveynli appeared first on Malta Haber.