Valletta’da Kamera Karşısına Geçti

Jason Statham, yeni filmi Viva La Madness için Valletta’da çekim yaparken kameralara yansıdı.

Salı günü kaydedilen görüntülerde, kahverengi takım elbise giyen ünlü oyuncunun karavanından çıkarak deniz kenarında sahnelerini prova ettiği görüldü.

Guy Ritchie de Malta’da

Filmin yönetmen koltuğunda, Statham ile daha önce Snatch filminde birlikte çalışan Guy Ritchieoturuyor. İkilinin yeniden bir araya gelmesi, sinema dünyasında heyecan yarattı.

Kaynaklara göre Ritchie de çekimler için Malta’da bulunuyor ve sahneler bizzat yönetmenin gözetiminde çekiliyor.

Çekimler Kısa Sürecek

Yapım ekibinin Malta’da yaklaşık bir hafta kalacağı, çekimlerin ise birkaç gün içinde tamamlanarak ekibin ülkeden ayrılacağı öğrenildi.

Malta’nın tarihi dokusu ve doğal plato avantajları nedeniyle uluslararası film projeleri için sıkça tercih edildiği biliniyor.

Malta Sinema Sektöründe Öne Çıkıyor

Son yıllarda birçok büyük prodüksiyona ev sahipliği yapan Malta, özellikle Avrupa’daki stratejik konumu ve görsel çeşitliliğiyle dikkat çekiyor.

“Viva La Madness” çekimleri de ülkenin uluslararası film endüstrisindeki konumunu güçlendiren projeler arasında gösteriliyor.

Kaynak: Timesofmalta

The post Jason Statham Malta’da: Yeni Film “Viva La Madness” İçin Çekimler Başladı appeared first on Malta Haber.

Gerekli bürokratik işlemlerin tamamlanmasının ardından yazar Hasan Çakmak’ın kitapları kütüphanede gerçek ve sanal ortamda görünür kılınacak.Başkent Valletta’da Cumhuriyet Meydanı’nda bulunan ve referans kütüphanesi olarak kabul gören kütüphane,  ŞövalyeLouis Guérin Tencin’in koleksiyonlarından BüyükÜstat Emmanuel de Rohan-Polduc tarafından 1776 yılında kuruldu . 1925’ten buyana yasal bir emanet kütüphanesidir.

Yazar Hasan Çakmak’ın kitapları Malta Ulusal Kütüphanesi öncesinde dünyanın en prestijli kütüphanelerinin başında gelen American Kongre Kütüphanesi ve British Library London’da kabul edilmişti.

Yazar Hasan Çakmak Malta/Valetta öncesinde Türkiye’de İstanbul’da düzenlenen Direklerarası Seyirci ödülleri törenine katılmış ve ödüle layık görülmüştü.

Yazar Hasan Çakmak Malta sonrası Türkiye’ninAdana şehrinde yapılacak olan ödül törenine katılacak.

YDÜ BANK’A TEŞEKKÜR

Yazar Hasan Çakmak Malta’nın başkenti Valetta’ya yaptığı kültür sanat yolculuğu sırasında uçak bileri ile ilgili katkılarından dolayı Yakın Doğu Bankası yetkililerine teşekkür etti.

Bu tür desteklerin devlet ve hükümet yetkililerine de örnek teşkil etmesi gerektiğini ifade eden Hasan Çakmak, yapılan katkılar ülkemize yeni ödüller getirmemizin yolunu açacaktır şeklinde konuştu.

The post Hasan Çakmak’ın Kitapları Malta Ulusal Kütüphanesi’nde appeared first on Malta Haber.

Kıbrıs Türk basınında muhabirlikten foto muhabirliğine, sayfa sekreterliğinden editörlüğe kadar birçok görevde bulunan Hasan Çakmak; “Gözlerinden Kalbime Süzülen Damlacıklar”, “Sıla 4 Efsanesi”, “Kıbrıs Türk Müzik Tarihinden Kesitler”, “Önce İnsan”, “Yol”, “İnsanın Hayalleri Olmalı” başta olmak üzere çok sayıda esere imza attı. Edebiyat ve kültür alanındaki çalışmaları, yalnızca Kıbrıs’ta değil, dünya çapında yankı buldu.

Dubai Emirates Writer Union tarafından Abu Dhabi’de düzenlenen törende kültür-sanat alanında dünya genelinde yaptığı katkılar nedeniyle ödüle layık görülen Çakmak, Paris’te “Scambi Letterari” davetlisi olarak kitaplarını imzaladı. Paris’in simge noktası Champs Elysees’de yer alan Public Bookstore’da eserleri dünya kitaplığına kaydedildi.

TÜYAP Kitap Fuarı’nda “Damlacıklar” kitabının 7. baskısı okuyucuyla buluşurken, “İnsanın Hayalleri Olmalı” adlı seyahatname türündeki eseri yalnızca iki ayda ikinci baskıya ulaştı. Kitap; Ankara, İstanbul, Londra ve Varşova’da düzenlenen imza günleriyle uluslararası tanıtım başarısı yakaladı.

Dünyanın en büyük kütüphanelerinden biri olarak kabul edilen Amerikan Library of Congress ile Oxford Üniversitesi Kütüphanesi, Hasan Çakmak’ın eserlerini koleksiyonlarına dahil etti. 2020 yılında İngiliz Lordlar Kamarası’nda edebiyat ve kültür üzerine konuşma yapan Çakmak, Azerbaycan’da Filoloji dalında Profesörlük unvanı aldı. MyART Sanat Merkezi tarafından ise “Yılın Yazarı” seçildi.

Bugün Avrupa Gazeteciler Derneği Kıbrıs Temsilciliği görevini yürüten, aynı zamanda Türkiye Tiyatro Gazetesi’nin Kıbrıs Temsilcisi olan Hasan Çakmak, Sanat Kıbrıs gazetesini Malta okurlarıyla da buluşturmak için çalışmalarını sürdürüyor.

Çakmak, dijitalleşmenin hızla arttığı günümüzde gazete kültürünün yok olmaması gerektiğine vurgu yaparak, Sanat Kıbrıs’ın hem Türkçe hem İngilizce yayımlanan, aylık ve sadece 1 Euro’ya temin edilebilen bir kültür-sanat gazetesi olduğunu belirtti. Yeni neslin kültür ve sanatla bağını koparmaması için basılı yayınların yaşatılmasının şart olduğunu ifade eden Çakmak, Malta’daki okurları Sanat Kıbrıs gazetesini okumaya ve desteklemeye davet etti.

Sanat, kültür ve edebiyatın sesi olan Sanat Kıbrıs; yalnızca bir gazete değil, bir kültür mirasıdır.

The post Gazete Kokusu, Sanatın Sesi: Hasan Çakmak Malta’da Sanat Kıbrıs’ı Anlattı appeared first on Malta Haber.

İran coğrafyası, tarih boyunca medeniyetlerin çarpıştığı, imparatorlukların yükselip çöktüğü bir kadim sahne oldu. Ancak bu sahnenin en istikrarlı ve en dirençli aktörü, her zaman gölgede kalmaya zorlanan ama asla silinmeyen İranlı kadınlardı. Pers saraylarının bilge figürlerinden Kaçar döneminin gizli aktivistlerine, 1979’un devrimci sokaklarından bugünün dijital barikatlarına uzanan bu hikâye; pasif bir bekleyişin değil, stratejik bir “sabır sanatı”nınkronolojisidir. Ezilen ve korkutulan İran halkı adeta korkunun ecele faydası yok diyerek canı pahasına bile olsa değişim için sesini çıkarmıştır.

Modernleşmenin Çatal Yolu: Pehlevi’nin “Tepeden İnme” Devrimi

İranlı kadının modern dönemdeki ilk büyük sınavı, 1930’larda Rıza Pehlevi’nin Batılılaşma hamlesiyle başladı. 1936’daki Kashf-e hijab (Peçe Yasağı) ile kadınlar, devlet zoruyla kamusal alanda modernleşmeye itildi. Ancak bu, ironik bir şekilde toplumun muhafazakâr kesimindeki kadınları evlerine hapsetti. Modernite, kadına bir hak olarak sunulmak yerine bir “üniforma” gibi giydirilmeye çalışıldı.

Oğlu Muhammed Rıza Pehlevi döneminde ise kadınlar, 1963’teki Beyaz Devrim ile seçme ve seçilme hakkı gibi kritik yasal kazanımlar elde ettiler. Eğitimli, Batı’yı tanıyan, sanatla uğraşan bir kadın profili yükseldi. Fakat bu ilerleme, Tahran’ın kuzeyindeki villalardan taşraya yayılamadı. Bu uçurum, 1979’da yaşanacak o büyük sarsıntının da taşlarını döşedi.

1979 Devrimi: Bir Umudun ve İhanetin Anatomisi

Dünya tarihinin en büyük kitle hareketlerinden biri olan 1979 İslam Devrimi’nde kadınlar, Şah rejiminin baskısına karşı siyah çarşaflarıyla meydanları doldurduğunda, hayallerinde daha özgür ve adil bir İran vardı. Ancak devrim, kısa süre sonra kendi çocuklarını ve özellikle kendi kadınlarını “terbiye etmeye” soyundu.

Zorunlu hicap yasası, aile hukukundaki gerilemeler ve kadının sosyal hayatındaki “ikincil” konumu, bir gecede yürürlüğe girdi. O günlerde başlayan direniş, sadece sokak eylemleriyle sınırlı kalmadı; İranlı kadın, mücadelesini “evlerin içine” ve “zihinlerin derinliğine” taşıdı. Sabır, burada bir teslimiyet değil, bir “hazırlık evresi” haline geldi.

Sessiz Güç: Eğitim, Sanat ve “İçeriden” Direniş

İranlı kadınların son kırk yıldaki en büyük başarısı, sistemin onlara sunduğu dar alanı bir kaleye dönüştürmek oldu.

Eğitimin Zaferi: Devlet, dindar aileleri ikna etmek için okulları “güvenli” hale getirdiğini savunurken, kadınlar bu fırsatı üniversiteleri fethetmek için kullandı. Bugün mühendislikten tıbba kadar her alanda kadınların ezici üstünlüğü, rejimin “evdeki kadın” doktrinini sessizce çürüttü.

Metaforların Dili: Sinema ve edebiyat, kadının en güçlü sığınağı oldu. Doğrudan eleştirinin yasak olduğu bir düzende, Füruğ Ferruhzad’ın şiirleri kulaktan kulağa yayıldı. Yönetmenler, sansürü aşmak için bir çocuğun bakış açısını veya bir halı dokumacısının sabrını kullanarak aslında kadının esaretini dünyaya haykırdı.

Mahsa Amini ve Ahu Deryayi: Sabrın Taşma Noktası ve Sembollerin Dili

2022 yılı, İran için bir dönüm noktasıdır. Jina MahsaAmini’nin ahlak polisi gözetiminde hayatını kaybetmesi, on yıllardır biriken “mikro-direnişlerin” makro bir isyana dönüşmesine neden oldu. Bu kez sokaklarda sadece ekonomik talepler değil, “Kadın, Yaşam, Özgürlük” (Jin, Jiyan, Azadi) felsefesi vardı.

Bu hareketin son ve en sarsıcı halkası ise Ahu Deryayi oldu. Bir üniversite kampüsünde, kendisine yönelik kıyafet tacizini protesto etmek için kıyafetlerini çıkarıp sadece iç çamaşırlarıyla yürüyen o genç kadın, aslında şunu söylüyordu: “Bedenim üzerindeki otoritenizi reddediyorum.” Bu eylem, sabrın bittiği ve “saf cesaretin” başladığı yerdir. Artık kadınlar sadece başörtüsünü değil, kendilerine dayatılan tüm kimlik şablonlarını söküp atmaktadır. Kadınlar benliklerine uzanan tehlikeli baskıyı kırmak için seslerini birleştirmiştir.

Direnişin görsel dili de bu süreçte radikal bir değişim geçirdi:

Fotoğrafların Yakılması: Özellikle rejim liderlerinin, dini figürlerin veya zorunlu hicabı simgeleyen objelerin fotoğraflarının, halka açık yerlerde ateşe verilmesi, sembolik bir “yakıp geçme” eylemine dönüştü. Bu, sadece bir protesto değil, aynı zamanda nefret edilen otoriteye karşı psikolojik bir meydan okumadır.

Saç Kesme Ritüeli: Amini’nin ölümünün ardından başlayan ve küresel çapta yayılan saç kesme eylemleri, yasın ve öfkenin evrensel bir sembolü haline geldi. Kesilen saçlar, bir yandan ataerkil yapıya karşı bir özgürleşme manifestosuyken, diğer yandan rejimin kadın bedenine yönelik kontrolünü reddetmenin en net ifadesiydi.

Grafitiler ve Duvar Yazıları: Sokak sanatçıları ve aktivistler, şehrin duvarlarını direnişin tuvaline dönüştürdü. Kadınların özgürlük taleplerini yansıtan grafitiler, rejimin propaganda afişlerinin yerini alarak adeta şehrin vicdanı oldu.

Zorunlu Başörtüsünün Fırlatılması: Kadınların halka açık alanlarda başörtülerini çıkarıp havaya fırlatması, bazen bir sopanın ucuna bağlayıp sallaması, “hicabı fırlatma” eylemiyle fiziksel bir reddiyeyi görselleştirdi. Bu eylem, doğrudan bir yasağa karşı gelmenin ve otoriteyi hiçe saymanın güçlü bir ifadesidir.

Hukuk ve Sivil İtaatsizlik: Satranç Tahtasındaki Hamleler

İranlı kadınlar bugün, sivil itaatsizliği bir yaşam pratiğine dönüştürmüş durumda.

Beyaz Çarşambalar ve Benim Gizli Özgürlüğüm gibi hareketlerle başlayan dijital aktivizm, bugün sokaklarda başörtüsüz dolaşan binlerce kadının sessiz ama kararlı eylemiyle taçlanıyor.

Mahkemelerde, aile yasalarındaki boşlukları kullanarak haklarını savunan kadın hukukçular, rejimin yasal duvarlarını içeriden sarsıyor.

Geleceğin Vizyonu: Bir Medeniyetin Vicdanı

Dünden bugüne İranlı kadınların hikâyesi, bize baskının hiçbir zaman kalıcı olamayacağını kanıtlıyor. Onların sabrı, uygun mevsimi bekleyen bir tohumun toprağı çatlatma sancısıydı. Bugün o toprak çatlamış, fidan boy vermiştir ve artık korkusuz bir kadın imajı ile yeniliğe adım adım yaklaşmaktadır.

İran’ın geleceği; Tahran’ın ara sokaklarında korkusuzca yürüyen, üniversite kürsülerinde gerçeği haykıran ve evlerinde çocuklarına özgürlüğü fısıldayan o kadınların eseridir. Sabır atlası tamamlanmış, artık özgürlük coğrafyasının haritaları çizilmeye başlanmıştır. İranlı kadın, sadece kendi ülkesinin değil, dünyadaki tüm baskı altındaki ruhların ilham kaynağı ve vicdanıdır. Direnişin adı artık sadece sabır değil; varoluştur.

The post DİDEM GÖRKAY YAZDI; SABIR ATLASINDAN ÖZGÜRLÜK MANİFESTOSUNA: İRANLI KADININ YÜZYILLIK YÜRÜYÜŞÜ appeared first on Malta Haber.

1976’dan 2026’ya, Avrupa’nın kalbinden doğup dünyayı sarsan efsanelerin, toplumsal etkilerinin ve ölümsüz eserlerinin etkileri aradan yıllar geçse de devam etmektedir.

 Avrupa’nın Ses Duvarı: Yarım Asırlık Kültürel Devrim ve Efsanevi Gruplar

Avrupa müziği, son yarım asırda sadece bir eğlence aracı değil, aynı zamanda sınıfsal çatışmaların, bireysel yalnızlığın ve teknolojik umudun en güçlü ifadesi oldu. Kıta Avrupa’sı ve Birleşik Krallık’tan yükselen bu sesler, halkların giyim kuşamından siyasi duruşuna kadar her şeyi değiştirdi.

 1. Kuzeyin Parlayan Yıldızı ve Popun Mimarı: ABBA (İsveç)

Avrupa’daki müzik grupları denilince akla gelen ilk ve en büyük fenomen şüphesiz ABBA’dır. 1974’te Eurovision ile başlayan yolculukları, pop müziğin “hafif” bir eğlence değil, matematiksel bir deha ve derin bir melankoli olabileceğini kanıtladı.

ABBA, Soğuk Savaş döneminin grileşmiş Avrupa’sına renk ve umut getirdi. Ancak sadece neşe değil, boşanmaların ve içsel çatışmaların yaşandığı 80’lere doğru The Winner TakesIt All gibi eserlerle halkın “kaybetme korkusuna” ve hüzünlü gerçeklerine ayna tuttu. 40 yıl sonra ABBA Voyage ile geri dönmeleri, teknolojinin sanatı nasıl ölümsüzleştirdiğini tüm dünyaya gösterdi.

En Önemli Şarkıları: Dancing Queen, The Winner Takes ItAll, Mamma Mia, Chiquitita.

 2. Endüstriyel Soğukluk ve Dijital Devrim: KRAFTWERK (Almanya)

70’lerin sonunda Almanya’nın Düsseldorf şehrinden çıkan bu grup, müziğin sadece enstrümanlarla değil, makinelerle de yapılabileceğini öğretti.

Kraftwerk, modern dünyanın “otomasyon” korkusunu ve teknolojiye olan merakını müziğe döktü. Bilgisayarların henüz evlere girmediği bir dönemde, halka dijital bir geleceğin sinyallerini verdiler. Bugün dinlediğimiz elektronik müzik (Techno, House, EDM) hatta Hip-Hop’un altyapısı onların mirasıdır.

En Önemli Şarkıları: The Model, Autobahn, Trans-Europe Express.

 3. İrlanda’nın Vicdanı ve Aktivizm: U2 (İrlanda)

1976’da Dublin’de bir lisede kurulan U2, Avrupa’nın en politik ve ruhani gruplarından biri oldu. Bono liderliğindeki grup, müziği bir sosyal sorumluluk projesine dönüştürdü. Afrika’daki açlıktan İrlanda’daki iç çatışmalara kadar her konuda halkı bilinçlendirdiler. Konserleri bir ayin, şarkıları ise birer protesto marşı haline geldi. Halk, U2 ile müziğin dünyayı değiştirebileceğine inandı.

En Önemli Şarkıları: With or Without You, One, Sunday Bloody Sunday, Where the Streets Have No Name.

 4. Britanya’nın Kibirli ve Şık Sesi: OASİS VE BLUR (Birleşik Krallık)

90’larda İngiltere, Amerikan Grunge akımına karşı “Britpop” ile kendi bayrağını dikti. Oasis (Gallagher kardeşler), işçi sınıfının sesi ve kibrini temsil ederken; Blur daha entelektüel ve sanat okulu çıkışlı bir kitleye hitap ediyordu. Bu “BritpopSavaşı”, halkın kendi sınıfsal kimliğine sahip çıkmasını sağladı. Oasis’in 2024’teki birleşme haberi, 90’larda çocuk olan bir neslin yeniden “hayal kurmasını” sağlayan ekonomik ve kültürel bir patlama yarattı.

En Önemli Şarkıları: Wonderwall (Oasis), Song 2 (Blur), Don’t Look Back in Anger (Oasis).

5. Karanlık Estetik ve Melankoli: DEPECHE MODE (Birleşik Krallık)

80’lerde synth-pop ile başlayan yolculukları, Avrupa’nın “karanlık yüzü” haline geldi. Depeche Mode, dışlanmışların, hüzünlü gençlerin ve deri ceketli asi ruhların grubu oldu. Doğu Bloku ülkelerinde (özellikle Çekya ve Macaristan) yasaklara rağmen gizlice dinlenerek bir özgürlük simgesi haline geldiler. Dave Gahan’ın vokali, Avrupa’nın endüstriyel yalnızlığını temsil ediyordu.

En Önemli Şarkıları: Enjoy the Silence, Personal Jesus, NeverLet Me Down Again.

 6. Operatik Rock ve Sahne Büyüsü: QUEEN (Birleşik Krallık)

Freddie Mercury’nin vizyonu, Avrupa’nın sanat vizyonunu stadyumlara taşıdı. Queen, toplumsal cinsiyet rollerinden sahne performansına kadar her türlü sınırı yıktı. 1985 Live Aid konseri, dünya halklarının bir yardım amaçlı nasıl birleşebileceğinin en büyük örneği oldu. Freddie Mercury’nin1991’deki kaybı, Avrupa halkını AIDS konusunda bilinçlendiren en büyük toplumsal olaylardan biriydi.

En Önemli Şarkıları: Bohemian Rhapsody, We Are theChampions, Don’t Stop Me Now.

 7. Fransız Şıklığı ve Modern Elektronik: DAFT PUNK (Fransa)

Kaskların ardındaki gizem, 90’ların sonundan 2021’deki dağılışlarına kadar dans pistlerini yönetti. Daft Punk, Avrupa’nın “havalı” ve “fütüristik” yüzüydü. Onlar, insan ve makine arasındaki bağı dans aracılığıyla kurdular. Halk, onların maskelerinin ardındaki anonimlikle, şöhretten çok müziğin kendisine odaklanmayı öğrendi.

En Önemli Şarkıları: Around the World, One More Time, GetLucky.

VE EN SEVİLEN ASLA UNUTULMAYAN EFSANE GRUP

8. MODERN TALKİNG

70’lerin sonu ve özellikle 80’lerin başında Avrupa müzik sahnesini kasıp kavuran, Euro-disco türünün tartışmasız kralı kabul edilen Modern Talking hakkında detaylı bir analiz yapmak, o dönemin renkli, parıltılı ama bir o kadar da hüzünlü melodilerini anlamak demektir.

Modern Talking, aslında bir “üçlü” olarak değil, bir ikili (duo) olarak bilinir (Thomas Anders ve Dieter Bohlen); ancak arka plandaki prodüksiyon dehası ve stüdyo ekibiyle birlikte bir “proje” olarak ele alındığında, Avrupa popunun en büyük fenomenlerinden biridir.

Euro-Disco’nun Altın Çağı: Modern Talking ve Avrupa Popundaki Romantik Devrim

1980’lerin ortasında, Avrupa’nın dört bir yanındaki diskolarda, radyolarda ve televizyon kanallarında tek bir ses yankılanıyordu: Yüksek perdeli koro vokaller, synthesizerritimleri ve Thomas Anders’in kadifemsi sesi. Modern Talking, sadece bir müzik grubu değil; Almanya’dan çıkıp dünyayı fetheden, pop müziğin “formülünü” bulan bir başarı makinesiydi

İki Zıt Karakterin Buluşması

Grubun temelleri 1983 yılında, Batı Almanya’da atıldı. Bir yanda hırslı, sarışın ve prodüksiyon dehası Dieter Bohlen; diğer yanda ise duru sesi, koyu saçları ve romantik tavırlarıyla Thomas Anders vardı. Dieter, o dönemde bir yapımcı olarak yeni bir ses arıyordu ve Thomas ile yolları kesiştiğinde, pop tarihinin en karlı ortaklıklarından biri doğdu.

1984 yılının sonunda çıkan “You’re My Heart, You’re My Soul”, hiçbir reklam yapılmadan sadece kulaktan kulağa yayılarak Almanya’da 1 numara oldu ve ardından 35 ülkenin listelerini altüst etti.

Modern Talking’in halk üzerindeki etkisi, o dönemin politik gerginliklerinden (Soğuk Savaş) kaçmak isteyen kitleler için bir “sığınak” olmasıydı.

Moda ve İkon olma konusunda da halkı etkilediler. Thomas Anders’in boynundaki meşhur “NORA” kolyesi (o zamanki eşinin adı), kabarık saçları ve Dieter Bohlen’in spor giyim tarzı, Avrupa gençliği için bir moda akımına dönüştü.

Şarkılarındaki İngilizce sözler çok karmaşık değildi; bu da İngilizce konuşmayan ülkelerde (Türkiye, Rusya, Doğu Bloku ülkeleri) grubun devleşmesini sağladı. Özellikle Sovyetler Birliği’nde, rejimin kapalı kapılarına rağmen Modern Talkingdinlemek bir özgürlük ve batılılaşma simgesiydi.

Modern Talking, disko müziğini daha steril, daha melodik ve daha “radyo dostu” hale getirerek her yaştan insanın dinleyebileceği bir forma soktu.

İlk Büyük Ayrılık ve “Nora” Krizi (1987)

Grubun zirvedeyken dağılması, müzik dünyasında büyük şok yarattı. Bu ayrılığın arkasında yatan sebep, çoğu hayrana göre Thomas Anders’in eşi Nora Balling’in gruba ve konserlere aşırı müdahale etmesiydi. Dieter Bohlen, stüdyoda mutlak kontrol isterken, Nora’nın sahne arkasındaki baskınlığı ikilinin arasını açtı. 1987 yılında, dünya çapında 60 milyondan fazla albüm satmışken grup yollarını ayırdı.

Geri Dönüş (1998)

Pop tarihinin en başarılı geri dönüşlerinden biri 1998’de gerçekleşti. “Back for Good” albümüyle eski hitlerini modern dans ritimleriyle birleştiren ikili, sanki hiç gitmemiş gibi tekrar listelerin zirvesine oturdu. Bu dönemde Avrupa halkı, nostaljiye kendini daha yakın hissediyordu ve Modern Talkingbu boşluğu kusursuz bir şekilde doldurdu.

VE KESİN AYRILIK

2003 yılında grup ikinci ve son kez dağıldı. Dieter Bohlen”Almanya’nın Simon Cowell’ı” olarak televizyon dünyasında devleşirken, Thomas Anders solo kariyerine ve dünya turnelerine devam etti.

En Önemli Şarkıları:

You’re My Heart, You’re My Soul: Grubun imza şarkısı ve Euro-disco’nun marşı.

Cheri, Cheri Lady: Romantik popun zirve noktası.

Brother Louie: Melodik yapısı ve unutulmaz nakaratıyla grubun en büyük hitlerinden biri.

Geronimo’s Cadillac: Synthesizer kullanımının en iyi örneklerinden.

Peki Neden Unutulmadılar?

Modern Talking, eleştirmenler tarafından bazen “basit” olmakla suçlansa da, halkın kalbindeki yeri hiçbir zaman sarsılmadı. Onlar, 80’li yılların iyimserliğini, o dönemin parıltılı ışıklarını ve karşılıksız aşkların saflığını temsil ediyorlardı. Bugün 2026 yılında, dünyanın neresine giderseniz gidin, bir düğünde veya bir retro partisinde bir Modern Talking şarkısı çaldığında insanların yüzünde oluşan o gülümseme, grubun halk üzerindeki kalıcı etkisinin en büyük kanıtıdır.

Avrupa Müziği Neyi Değiştirdi?

Son 50 yıldaki bu Avrupa merkezli gruplar, halkın sadece kulağına değil, zihnine de hitap etti. ABBA ile armoniyi, Kraftwerk ile geleceği, U2 ile vicdanı, Nirvana (Amerikan olsa da Avrupa’yı en çok etkileyenlerden) ile öfkeyi ve Queenile ihtişamı öğrendiler.

Bugün 2026 yılından geriye baktığımızda, bu grupların yarattığı ses duvarının sadece birer “hit şarkı” listesi olmadığını, Avrupa’nın ortak kültürel anayasasını oluşturduğunu görüyoruz. Onlar dağılsa da, sesleri dijital evrende sonsuza kadar yankılanmaya devam edecek.

The post DİDEM GÖRKAY YAZDI; AVRUPA’NIN UNUTULMAZ MÜZİK GRUPLARI appeared first on Malta Haber.

1. Nuri Bilge Ceylan: Anadolu’nun Kirli Karı ve Ruhsal Kangren

Nuri Bilge Ceylan sineması, kışı bir “izole etme” yöntemi olarak kullanır. “Uzak” (2002) filminde İstanbul üzerine çöken o isli, egzoz kokulu karı düşünün. Mahmut’un penceresinden görünen o beyazlık, aslında bir özgürlük değil, bir hapishanedir. Kar, Mahmut’un ruhundaki o kokuşmuş yalnızlığı örteceğine, onu iyice kristalize eder. O filmde kar yağarken vapurdan inen insanların paltolarına sarılışı, aslında sadece rüzgârdan değil, birbirlerinin soğukluğundan kaçma çabasıdır.

“Kış Uykusu” (2014) ise kışın o pasif-agresif halidir. Aydın’ın Kapadokya’daki otelinde, dışarıda fırtına dünyayı yutarken, içerideki o “aydın” kibri, şöminenin başında bile titretir insanı. Burada karın sesi yoktur, sadece gıcırtısı vardır. Ceylan bize şunu fısıldar: “Karın altına ne kadar entelektüel laf kalabalığı gömersen göm, bahar geldiğinde o pislik yine oradadır.” 2025’ten 2026’ya devreden o iğrenç tortu, tam olarak Aydın’ın otelinin kapısında biriken o aşılmaz kar yığınıdır. Kapı açılmaz, çünkü içerideki çürüme dışarıdaki kardan daha ağırdır.

2. The Revenant ve Wind River: Doğanın İntikamı Olarak Safi Ayaz

Hollywood’un son dönem kış vizyonu, insanın doğa karşısındaki o zavallı çıplaklığı üzerinedir. “TheRevenant” (2015) filminde Leonardo DiCaprio’nun o çiğ eti yediği, atın içinde uyuduğu sahnelerdeki soğuk, estetik bir tercih değildir; hayvani bir mecburiyettir. Alejandro Iñárritu kamerayı öyle bir açıyla yerleştirir ki, oyuncunun havaya çıkan nefesi lensi buğulandırır. O buğu, senin de boğazına oturur. Oradaki kar yumuşak değildir; jilet gibidir, teni keser ve ruhu uyuşturur.

Taylor Sheridan’ın “Wind River” (2017) filmi ise kışı bir “sessiz katil” olarak betimler. Wyoming’in o uçsuz buçsuz karlarında, bir kızın akciğerlerinin soğuktan patlayarak (pulmonary edema) ölmesi, kışın melankoliden çıkıp safi dehşete dönüştüğü andır. Burada kar, bir suç mahallidir. Ve o suçun faili mevsim değil, insanın bizzat kendisidir. Bir b** değişmez; çünkü o coğrafyada adalet, karlar eriyene kadar çoktan çürümüş olur. 2026’da da o kızlar o karların üstünde koşmaya çalışacak ve o ciğerler yine o soğuktan patlayacaktır.

3. Rusya’nın Zifiri Soğuğu: Loveless ve Leviathan

Rus sineması kışı en iyi bilen taraftır çünkü onlar için kış bir mevsim değil, bir devlet rejimidir. AndreyZvyagintsev’in “Loveless” (2017) filminde, kaybolan çocuğun peşinde o beton binaların arasından ormanın derinliklerine giren ekip, aslında bir çocuğu değil, kendi kaybolmuş insanlıklarını ararlar. Ormandaki ağaçların dallarından sarkan o ağır kar kütleleri, her an tepene düşecek birer giyotin gibidir. Filmdeki o soğuk, insanın iliğini donduran bir “sevgisizlik” ayazıdır. 2025 iğrençti diyorsan, Zvyagintsev sana 2026’nın sadece daha sessiz bir iğrençlik olacağını, o ormandaki karlar gibi üzerine yığılacağını söyler. Kar burada bir kefendir ve bu kefen her yıl yeniden dikilir.

4. Coen Kardeşler ve Inside Llewyn Davis: Islak Ayakların Melankolisi

Bir insanı en çok ne dondurur? Kışın ortasında, delik bir ayakkabıyla buzlu suya basmak. “Inside LlewynDavis” (2013) tam olarak budur. New York’un o gri, pis ve amansız kışında, elinde bir kediyle sığınacak yer arayan Llewyn’in hikâyesi, başarısızlığın kış halidir. Filmdeki renk paleti o kadar soluktur ki, sanki her kare dondurucudan yeni çıkmış gibidir. Ayaklarının altındaki o çamurlu, tuzla karışmış karın ıslaklığı, senin de çoraplarından içeri sızar. Llewyn’in o bitmek bilmeyen döngüsü, 2025 ve 2026 arasındaki o farkın neden “bir b.. etmediğini” en iyi özetleyen şeydir: Kışın ortasında ayakkabın delikse ve cebinde beş kuruşun yoksa, takvimdeki rakamın değişmesi sadece soğuğun süresini uzatır.

5. İsveç’in Steril Dehşeti: Let the Right One In

“Let the Right One In” (2008) filmindeki o İsveç banliyölerinin steril beyazlığı, kışın aslında şiddeti ne kadar iyi gizlediğini gösterir. Kar yağarken her şey temiz görünür, sessizdir. Ama o sessizliğin içinde bir çocuk diğerine işkence eder, bir vampir bir adamın gırtlağını parçalar. 2025’in iğrençliğini örten o beyaz örtü, aslında sadece kırmızıyı (yani acıyı) daha belirgin hale getirmeye yarar. Karların içindeki o kan lekesi, 2026’nın da aynı vahşetle devam edeceğinin ilk işaretidir.

6. Fargo: Beyazın İçindeki Absürtlük ve Ölüm

Orijinal film 90’larda kalsa da, son yıllardaki etkisi yadsınamaz. “Fargo” evreninde kar, bir örtbas etme aracıdır. İnsanlar o devasa beyazlıkta kaybolurlar, birbirlerini parçalayıp karların içine gömerler. Ama kar eridiğinde, o kıyma makinesinden çıkanlar, o gömülen paralar, o iğrenç sırlar hep oradadır. 2025’te gömdüğün her neyse, 2026’nın ilk çözülmesinde (thaw) burnunun dibinde bitecektir.

Sonuç: Bir b** Değişmeyecek mi?

Neden bir b** değişmeyecek biliyor musunuz? Çünkü sinemanın bu en “soğuk” örnekleri bize şunu gösterdi: Kar yağdığında hayat durmaz, sadece daha zor hale gelir. 2026, 2025’in üzerine yağan taze kar tabakasıdır; ama altındaki o kokuşmuş asfalt, o iğrenç hatıralar ve o dondurucu yalnızlık tam gaz devam eder.

Kar, gerçeği yok etmez; sadece onunla yüzleşmeyi erteler. Ve o erteleme süreci, yani o bekleyiş, kışın asıl “g** donduran” kısmıdır. Takvimin değişmesi, hücrendeki numaranın değişmesi gibidir; duvarlar hala soğuk, yatak hala sert ve gardiyan hala aynı kişidir. 2026’ya girerken üzerine kalın bir şeyler alın; çünkü bu sinematik kış, sadece takvimde değil, ruhumuzda da da hiç bitmeyecekmiş gibi görünüyor.

The post DİDEM GÖRKAY YAZDI; SIFIRIN ALTINDA VAROLUŞ: SİNEMADA KEMİK ÇATLATAN KIŞ VE DEĞİŞMEYENİN LANETİ   appeared first on Malta Haber.

Evgin, Hollywood yapımı Pluribus dizisinde, idolü John Lennon’ın “Nobody Told Me” adlı eserini Türkçe yorumladı. Projede ana sanatçı ve prodüktör olarak yer alan Evgin’in performansı, uluslararası müzik ve dizi çevrelerinde yankı uyandırdı.

Dizide kullanılan şarkı, Rolling Stone dergisi tarafından “Yılın En İyi 10 Dizi Şarkısı” listesine seçildi. Bu gelişme, Türkçe bir yorumun global bir yapımda bu denli görünürlük kazanması açısından önemli bir adım olarak değerlendiriliyor.

Murat Evgin, paylaşımında bu başarının kendisi için “25. sanat yılına özel müthiş bir hediye” olduğunu belirterek, destek veren herkese teşekkür etti. Sanatçı, Türkçe’nin uluslararası projelerde yer almasının kendisi için ayrı bir gurur kaynağı olduğunu vurguladı.

The post Murat Evgin’den Hollywood Başarısı: John Lennon Şarkısını Türkçe Seslendirdi appeared first on Malta Haber.

Katılımcılar, kırılmış ya da yıpranmış seramik parçalarını yeniden değerlendirerek Msida’ya özgü renk paletleri ve tasarımlar oluşturacak. Atölyelerde kesme teknikleri uygulamalı olarak gösterilecek; malzeme, araç-gereç ve tüm gerekli ekipmanlar katılımcılara sağlanacak.

Yeni başlayanlar da etkinliğe katılabiliyor. Katılım için yalnızca bir önlük ve koruyucu gözlük getirmek yeterli.

Her Cumartesi

15.30 – 17.30

Msida Local Council, Level 1 – Computer Room

Etkinlik ücretsizdir ancak kayıt zorunludur.

Kayıt Formu için tıklayın

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSec4fvZiLJVEM9tv-T28FRuFvDhhfJIaDX6BP9mEeAhLm4R2g/viewform

Kunsill Lokali L-Imsida

Facebook: @msidamosaic

The post Msida Mozaik Atölyesine Davet 🎨 appeared first on Malta Haber.

Ödül töreni, 25 Eylül gecesi Utrecht’teki Stadsschouwburg salonunda gerçekleşti. Jüri, bu yıl “De Wolkenfietsers – Erfenis van een droom” adlı kısa belgeseli en iyisi olarak seçti.

Belgesel Hakkında

“De Wolkenfietsers – Erfenis van een droom”, Hollanda’da “De Nollen” bölgesiyle bağlantılı sanatçı Rudi van de Wint’in mirasını konu alıyor. Filmin odağında, Van de Wint’in eserlerinin ve bölgenin korunması meselesi ile sanat mirasının gelecek kuşaklara aktarılması çabaları yer alıyor. Belgeselde, Van de Wint’in oğulları Ruud ve Gijs’in mirasın kamuya açılması ve özel mülkiyet arasındaki görüş ayrılıkları da inceleniyor.

Üçüncü Başarı Denemesi

Gülsah Doğan için bu ödül, “üçüncü denemede başarı” anlamına geliyor. Daha önce Gouden Kalf’a aday olmasına rağmen ödül kazanamayan Doğan, uzun süren çalışmalarının karşılığını bu yıl almış oldu.

The post Hollanda’da Türk Kökenli Film Yapımcısı Gülsah Doğan, “En İyi Kısa Belgesel” de Gouden Kalf Ödülünü Kazandı appeared first on Malta Haber.

Kadınların Sessiz Mücadelesine Sanatsal Bir Bakış

“El Âlem” başlıklı sergide Ebru Hanım, ataerkil düzenin, dini yapıların ve geleneklerin kadınların yaşamını nasıl şekillendirdiğini sorguluyor. Çalışmalarda kadın figürleri, gözler, saç örgüleri ve örtüler gibi sembolik imgeler öne çıkıyor. El nakışı tekniğiyle üretilen eserler, hem bireysel hem de toplumsal hafızaya dokunan bir anlatı sunuyor. Sergi, kuşaklar boyunca kadınların taşıdığı sessizlik, gözetlenme duygusu ve görünmez kurallara rağmen var olma çabasını görünür kılıyor.

Sergi Hakkında

Açılış: 2 Ekim 2025, Perşembe – 18.00

Mekân: Bizzilla Art Space (Mapfre MSV Life, Triq il-Mall, Floriana)

Ziyaret Tarihleri: 2 – 30 Ekim 2025

Küratör: Melanie Erixon

Sanatçının Yolculuğu

Türkiye’de büyüyen Ebru Çınar Erdoğan’ın en büyük ilham kaynağı, sabrı ve emeğiyle annesi oldu. Terzi olan annesinden el emeğinin değerini öğrenen sanatçı, 2016’da “byebrucinar” hesabından çalışmalarını paylaşmaya başladı. Nakışla başlayan hobisi, 2018’de taşındığı Polonya’da sanatsal bir yolculuğa dönüştü. 2020’de Malta’ya yerleşmesiyle eserlerini sanatseverlere sunmaya başlayan Erdoğan, aynı yıl çevrimiçi ilk sergisi “The 20’s Take 2”yi açtı. Sonrasında “Phenotype” ve “Thread Collective Exhibition” ile üretimini sürdürdü.

Çalışmaları birçok dergi ve sosyal medya platformunda yer bulan Erdoğan, nakışı hobi olmanın ötesinde kalıcı bir sanat ve yaşam biçimine dönüştürdü. Yeni sergisi “El Âlem”, Malta’nın kültürel dokusu içinde kadınların konumuna dair yeni bir bakış açısı kazandırmayı amaçlıyor.

The post Ebru Çınar Erdoğan’dan Malta’da Yeni Sergi: “El Âlem” appeared first on Malta Haber.