Türk futbolunun bir numaralı gündemi ne? Yayın ihalesi mi, hakemler mi, yabancı sınırı mı? Hepsi hikâye… Asıl gündem: Yapı!

Bu kelimenin hayatımıza girişi de çok romantik (!) oldu. 2022-2023 sezonu… Erden Timur, sıradan bir kırmızı kart sonrası çıktı ve dedi ki: “Bir yapı var, bizi şampiyon yapmak istemiyor. Bu ligi bitirtmeyiz!” O gün “yapı” kelimesi futbola doğdu.

Sonra Ali Koç aldı sazı eline, yapıyı 10 yıla bağladı. Yetmedi, “40 yıldır var bu yapı, çaycıya kadar sızmış” dedi. Vallahi biraz daha uzatsaydı tesislerdeki kediyi bile “yapı ajanı” ilan edecekti. Geçen sene asbaşkan Acun Ilıcalı’nın bu konunun haricinde akılda kalan takım için bir konuşması yoktu.

Abi diyorsun kim bu “yapı”, başında kim var? Euuu,hmm, eee, çok tehlikeli… Cevap yok! Karnından konuşarak Ankara’yı ima ediyorlar, Ankara mı diye sorulduğunda yok canım diyorlar. Bu nasıl bir çelişki!

Ama işin komiği şu: Bu yapı varsa, zaten Galatasaray’la Fenerbahçe’nin yanında. Anadolu kulüplerinin boğazına çökmüş durumda. Ama onlar ölmüş, kimsenin umurunda değil.

Jesus dönemi… Hocan Aralık’tan itibaren bavulu toplamış, derbilerde dökülmüş, kadron zaten eksik. Sonuç: Yapı falan değil, bildiğin “hoca tatilde”.

İsmail Kartal dönemi… Kadron iyi, hocan vasat. Kritik maçlarda çuvallıyorsun. Ama suç kimin? Tabi ki yapı (!)

Geçen sezon? Başkan bile inanmıyor şampiyonluğa. Mourinho’ya da verdiniz “yapı” sopasını. Adam sahada taktik kurmaktan çok yapıya konferans verdi.

2023-2024 sezonu zaten “-ımsı” sezonu. Ofsaytımsı, hissiyatımsı, penaltımsı… Türk futbolu dil devrimini yaşadı! Galatasaray–Antalyaspor maçı hakemle döndü, kabul. Ama Fenerbahçe–Pendikspor maçında yapı mesaide değil miydi? Tencere dibin kara ,seninki benden kara…

Erden Timur “Ligi bitirtmeyiz” dedi. Ali Koç “40 yıldır var” dedi. Hakemlere “Gördüğünüz yerde rahatsız edin” dendi. Futbol değil, mahalle kavgası!

Sosyal medyaya bakıyorsun: Kulübüne yaranmak için klavye sallayan troller… Futboldan zerre anlamıyorlar ama basketbol kurallarıyla hakem yönetiyorlar: “Dokundu faulll!” – “Kırmızı kart!” – “Yapııı!”

Ali Koç’a da hatırlatayım: Sen 2018’de Aziz Yıldırım’a “3 Temmuz’u bahane etme” diyordun. Şimdi ne yapıyorsun? Yapıyı bahane ediyorsun. O zaman sana da aynı cümleyi koyalım: Başarısızsın başkan!

Gerçek şu: Yapı diye bir şey var, ama sizin anlattığınız gibi değil. Bu yapı zaten sizi, yani Galatasaray’ı ve Fenerbahçe’yi omuzlarında taşıyor. Siz yükseldikçe Anadolu kulüpleri batıyor. Türk futbolu batıyor. Ama siz hâlâ “Yapııı!” diye ağlıyorsunuz.

Türk futbolunun en büyük yapısı: Bahane yapısı!

Sizin başarısızlıklarınızı örtmek için kurduğunuz koca bir palavra.

Ve işin acı gerçeği şu:

Bu yapının en büyük hakemi TFF değil, en büyük VAR’ı hakem odası değil.

Bu yapının asıl patronu el birliğiyle şımartılan sizlersiniz!

Koç: İçinizden “ben buradayım” diye haykırmak geliyor ama çevrenin kuralları kulak çekmeye hazır. Cesaretinizi zekice kullanırsanız, ikisini de dengeleyebilirsiniz.

Boğa: Bugün dikkatleri üzerinize çekmek isteyebilirsiniz, ama “fazla göze batmayayım” kaygısı ağır basabilir. Altın orta yol: ölçülü ihtişam.

İkizler: Parlak fikirlerinizi vitrine koymaya heveslisiniz. Ancak topluluk “fazla uçma” der gibi. Belki de mizah, hem gösterişi hem normları tatlı tatlı harmanlamanın yolu olabilir.

Yengeç: İçsel güven arayışınız, sizi kalabalığın beklentisine uymaya yönlendirebilir. Ama sahneye çıkmak için yüreğinizde gizli bir iştah var, kabul edin.

Aslan: Tüm spotlar size zaten dönük, ama bugün çevrenin “fazla abartma” uyarıları gelebilir. Yine de bir aslanın kükremesini kim susturabilir ki?

Başak: Fazla göze batma isteğinizle “uyum içinde olayım” arzunuz çelişiyor. İncelikli bir detayla, hem düzeni bozmaz hem parlayabilirsiniz.

Terazi: “Herkes ne der?” ile “ama ben de varım” arasında gidip geliyorsunuz. Diplomatik cazibenizle hem dikkatleri üzerinize çekip hem de uyum sağlayabilirsiniz.

Akrep: Gösteriş yapmak için değil, gücü göstermek için sahneye çıkabilirsiniz. Ancak çevrenin bakışlarını da stratejik bir koz olarak kullanmayı unutmayın.

Yay: Özgürlüğünüz sizi dikkat çekmeye iterken, kalabalığın normları canınızı sıkabilir. Yine de esprili tarzınızla “hem parladım hem de kimse alınmadı” diyebilirsiniz.

Oğlak: Toplum kurallarını ciddiye alıyorsunuz, ama bugün içinizde gizli bir “bana bakın” arzusu var. Belki de otoritenizi şık bir gösterişle taçlandırma zamanı.

Kova: Ay sizdeyken, bireysellik ve kalabalığın yasaları arasında ip cambazı gibisiniz. Gösterişiniz bile farklı bir duruş barındırıyor: “ben norm koyarım.”

Balık: Dalgın görünseniz de, dikkat çekmek için ince mesajlar yayabilirsiniz. Toplumsal beklentiler sizi kısıtlamasın; hayallerinizin ışığı zaten doğal bir vitrin.

3 Eylül 2025 | Onur Gökmen Yetim

Kaos bitti mi? Bitmedi. Dedikodu bitti mi? Hiç bitmez. Ama transfer dönemi bitti. Yalanın bini bir paraydı, “çözüldü” dendi, “uçakta” dendi, “imzaladı” dendi… En sonunda kasanın dibine inmeyip kasayı komple boşaltarak kapattılar. Şimdi hesap kitap yapmaya kalksak, üç büyüklere NASA’dan matematikçi lazım. Onu da kimseye anlatamayız. O yüzden ben döneyim sahaya.

Fenerbahçe… Ali Koç döneminde ilk defa nokta atışı dediğimiz iş yapıldı. Eskiden 15 adam alınırdı, 10’u çöpe, 5’i kaçardı. Bu sene öyle olmadı. Plan yapılmış. Neresi eksik, kim lazım belliymiş. Ama işin zamanlaması ayrı tartışma konusu. Kerem Aktürkoğlu mesela. Elemeden önce 25 milyon denilen adam, elemeden sonra yine 25. “Akıl kârı mı?” diye sorarsın.

Son gün gelen Ederson… Bak burası ayrı hikâye. Galatasaray’ın musluk şovunu bir kenara bırak, City’nin geçen seneki bir numarasını kalene koymak Türkiye’de olaydır. Evet pahalı. E ucuzu olsa Karagümrük alır zaten. Şimdi kaleci tartışması bitti. Livakovic mi, İrfan mı, bayrak kimin elinde mi? Yok. “Kale emin ellerde” diyorsun, kapatıyorsun defteri.

Asensio… Joker. Sağ, sol, orta her yere koyarsın. Kerem Nene, kanat tamam. Fred’in yanına Alvarez… Kreatif değil ama taş gibi adam. Biz yıllarca Mehmet Topal’ı izledik, bu onun Avrupa versiyonu. Ne yapar? Seni garanti tutar. Ne yapmaz? Sana mucize çıkarmaz. İşte bu kadar net.

Bir de kadro derinliği var artık. Geçen sene sakatlık olunca panik başlıyordu: “Bu oynayamazsa kim oynayacak?” sorusu vardı. Şimdi öyle değil. Her yere bir cevap var. İlk defa bu kadar mantıklı, bu kadar oturmuş bir mühendislik görüyoruz. Ama işte soru şu: Niye elendikten sonra? Niye hep aynı hikâye? Ali Bey gerçekten takım için mi yapıyor, seçim için mi? Bana kalırsa biraz seçim için. Sosyal medyada geyik dönüyor ya: “Ali Bey için her sene seçim olsun.” Vallahi doğru laf.

Teknik direktör işine gelince… Ali Koç’un kronik sorunu. Hoca gitti mi film başlıyor: “Şu mu, bu mu, o mu?” Final belli: İsmail Kartal. Hep aynı senaryo. Ama bak Mourinho gidince kasalar açıldı, transfer şovu başladı. Taraftar mutlu. Peki sahada garanti var mı? Yok. Ama en azından makas daraldı. Kâğıt üstünde “Ben de varım” diyebildi.

Velhasıl kelam; kağıt üstü tamam. Eksik neresi diye soruyorsun, net boşluk yok. Ali Koç döneminin en doğru transfer sezonu bu oldu. Ama kağıt üstü başarı yetmez. Çünkü top sahada. O kağıt doğruları, hakem düdüğü çaldığında kim çevirecek, asıl mesele o.

Uzun zamandır Kerem Aktürkoğlu’nun Benfica’dan Fenerbahçe’ye transferi gündemdeydi. Hatta görüşmeler (belki de anlaşma diyelim) Fenerbahçe–Benfica eşleşmesinden önce başlamıştı. O günlerden bugüne kadar olan süreçte uçaklar gitti geldi, Benfica Fenerbahçe’yi Şampiyonlar Ligi’nden eledi, teknik direktör Jose Mourinho kovuldu ve iki üç gün öncesine kadar bu transferin yapılacağı belliydi.

Bir anda, birçok insanın bilmediği “öncelik hakkı” diye bir madde ortaya çıktı. Kerem Aktürkoğlu’nun Benfica’ya satış sözleşmesinde Galatasaray’ın öncelik (rüçhan) hakkı varmış. Bu maddeye istinaden Benfica yönetimi, Galatasaray’a bildirimde bulunarak bu hakkı kullanıp kullanmak istemediklerini soracakmış. Yönetimin cevap vermesi için 5 iş günü varmış. Eğer bu 5 gün beklenseydi, Fenerbahçe Kerem’i UEFA’ya bildiremeyecekti.

Ne ilginçtir ki, Galatasaray yönetimi bu hakkı kullanmayacaklarını anında deklare etti. Bunun adı centilmenlik midir? Fenerbahçe’nin görevdeki başkanı sana “patolojik vaka” diyecek, bir önceki başkan “sinek ikili” yakıştırması yapacak, her fırsatta “yapı diyerek seni gizliden iş çeviren takım” ilan edecek ve sen de centilmenlik yapacaksın. Gereği var mıydı şimdi buna? Bazen ders vermeyi de bileceksin. Eğer yapıyorsan, o zaman da taraftarın istifa bağırışlarını ve tepkilerini kabul edeceksin.

Kerem Aktürkoğlu’nun Fener’e Transferi

Yıllar önce Fatih Terim’in bir sitemi vardı: “Üç büyükler arasında neden transfer olmasın? Neden bu kadar aşırı tepki veriliyor?” diye soruyordu. Bence siteminde oldukça haklıydı. Bugün Cimbom’da oynayan bir topçu, yarın Fenerbahçe’de veya Beşiktaş’ta da gayet oynayabilmeli. Profesyonellik bunu gerektirir. Bu açıdan Kerem, Fenerbahçe’ye hayırlı olsun.

Ama futbolcuların da şunu bilmesi lazım: Bir takıma transfer oluyorsan –ya da olma ihtimalin varsa– öncesinde o takıma hakaret etmeyeceksin. Ediyorsan, eleştirileri de kabul edeceksin. Hee, eleştiri olunca ne oluyor? Bir iki gün konuşulur, geçer. Ligler ve hele ki Avrupa kupalarında maçlar kızışınca herkes unutur ve tarih yine başarılı olanları yazar.

Fenerbahçe’den Transfer Çalımı

Dün gelen haberler inanılmazdı. Fenerbahçe, Kerem transferinin ardından Asensio’yu açıkladı. Ve bu yazıyı yazarken Ederson transferini bitirdi haberleri çalkalanıyordu. Açıkta olan tüm futbolcuları, tüm takımlar alma hakkına sahiptir. Kimse kusura bakmasın. Fenerbahçe bir aksilik olmaz da alırsa, ne diyebilirsiniz ki?

Birkaç yazı öncesinde “Atanın var da tutanın nerede?” diye yazmıştım. Senin eski ve efsane kalecin “Ben gideceğim.” dediğinin üzerinden neredeyse 8 ay geçti. Bunca zaman ne yaptınız? Hiç mi hesap etmediniz Ederson’u başkası da ister diye? Donnarumma el açmış sizi mi bekliyordu. Ederson’la anlaşmışken neden başka kaleci üstüne tekrar yoğunlaştınız.Tek senaryo üzerine plan mı yapılır arkadaş?

Bu saatten sonra Donnarumma veya Lammens seviyesinde bir kaleci almazsan, demezler mi: “Şampiyonlar Ligi’nde kaleye Osimhen’i mi koyacağız?” Umarım “Günay da iyi kaleciydi.” falan demeye başlamazlar. Son olarak; Onana’yı kimse kurtarıcı diye beklemesin.

1 Eylül 2025 | Onur Gökmen Yetim

Galatasaray – Rizespor (3-1)

Galatasaray kazandı ama mesele üç puan değil. Gabriel Sara orta sahada top değil, geometri çiziyor. Ayağında cetvel var, milimetrik paslar atıyor. 100 metreye pota koysak, sektirmeden delikten geçirir. Böyle bir isabet, böyle bir teknik kolay kolay bulunmaz.Top onun ayağından çıkınca fiziğin tüm kuralları işliyor.

Ama kanatlara gelince işler tersine dönüyor. Yunus hâlâ sahneye çıkamadı. Sane bir var, bir yok. Kanatlardan gelen katkı geçen senenin çok altında. Bu yüzden oyun merkezi Sara’nın ayaklarına kilitleniyor.

Osimhen’e gelirsek… Evet, golünü attı ve yine maçın yıldızlarından biriydi. Ama geçen seneki o coşkulu, patlayıcı görüntüsünden biraz uzak göründü. Niyeyse biraz tutuk geldi. Belki hazırlık sürecinden, belki de henüz yeni düzene tam oturamamasından. Buna rağmen skor tabelasında adını yazdırdıysa, form tutunca neler yapacağını düşünmek bile rakipler için ürkütücü. İcardi ise her zamanki gibi fişi çekmeye devam ediyor. Galatasaray’ın şampiyonluk için çözmesi gereken asıl mesele ise kanat organizasyonlarının sınıfta kalması.

Gençlerbirliği – Fenerbahçe (1-3)

Fenerbahçe’ye bakınca Mourinho sonrası zincirlerinden kurtulmuş bir takım görüyoruz. Futbolcular ipi kopmuş at gibi, serbest kalmanın özgüveniyle oynuyor. Çağlar Söyüncü diri, stoperde güven veriyor. Nene golünü attı ama oyun olarak vasattı, ilk maç günahı diyelim. Neysri golleriyle kendisini henüz gösteremeyen Duran’a “Dur” bakalım burası benim yerim mesajı verdi.

İrfan Can yine alt sıra takımlarına karşı etkiliydi, Brown da gelişiyor. Ama şunu unutmamak lazım: Karşıdaki rakip öyle “ligde kalır mı?” değil, “ligden düşmüş” görüntüsünde çok zayıf bir takım. Bu yüzden Fenerbahçe’nin bu performansı yanıltmasın. Gerçek testler daha sonra gelecek.

Alanyaspor – Beşiktaş (2-0)

Beşiktaş rakibine yenildi ama öyle umutsuz bir tablo yok. Alanya deplasmanı zor yerdir, her zaman. Beşiktaş topa sahip oldu, istatistiklerde üstünlüğü aldı ama yine aynı dert: Kanat yok! Abi kanatsız kartal nasıl uçacak? Uçamıyor işte.

İdama götürülecek adama “son isteğin ne?” deseler, abi beni boşver şu Beşiktaş’a “kanat oyuncusu” der. O derece. Orkun savaşıyor da ne yapabilir ? Adam zaten orta saha merkez sürekli skor yapan bir oyuncu değil ki ? İlla çok para verildi diye her maçı kurtarsın diye bekleniyor. Öyle bir şey yok maalesef. Abraham ise Beşiktaş’lıları biraz yanıltmaya başlasa da beni yanıltmadı. Ondan hiç ümitli olmadım.

Sergen Yalçın daha yeni geldi, hocayı topa tutmak anlamsız. Bu kadro mühendisliğiyle işi çok zor ama takımın ruhu var, mücadele var. Bir-iki doğru transferle toparlanabilirler.

Türk futbolu Avrupa kupalarında yine fantastik bir serüven yaşadı. Ama bu serüven, Dünya Klasiği  romanı gibi değil; daha çok Nasreddin Hoca’nın göle maya çalması gibi. Her sene aynı hikâye: “Bu sene çok iyiyiz, bu kadro Avrupa’da iş yapar, aman kuraya bak…” Sonuç? Tokat. Hem de okkalı bir Osmanlı tokadı.

İlk tokadı Fenerbahçe ile yedik. Sonra Samsunspor, Başakşehir, Beşiktaş… Hep birlikte “toptan elenme kampanyası”na katıldık. Ama gelin Beşiktaş’ı ayrı yazalım: Son 10 yılın en dramatik Avrupa veda sahnesi. Konferans Ligi denen, Avrupa’nın “halı saha turnuvası” gibi bir kupası var.Ülke puanı kasacağın, belki bir kupa kaldırabileceğin tek organizasyon.Herkes ülke puanı topluyor, Avrupa puanlarını bu turnuvada topluyor. Ya sen ?  Lausanne’a elendin arkadaş! Adı üstünde: Lausanne! Hani şu şehirde antlaşma imzalandı diye bildiğimiz yer. Futboluyla falan ilgisi yoktu ama meğer bizle uğraşmak için gizli futbol şubesi açmışlar.

Maçtan akılda kalan tek şey Mert Günok’un bir çıkışı… Başka? Koca bir hiç. Ama hoca ne diyor ? “Ama kırmızı kart oldu…” Ya hocam bırak! Karşında PSG mi var, Benfica mı? Yok! Karşında Lausanne! Kusura bakma Solskjaer; Rafa Silva maaşıyla kurulan takıma, İsviçre’nin belediye takımı ayarında bir kulübe elenirsen kelle gider. Ve gitti de. Bu iş böyledir. Futbol acımasızdır.

Başakşehir? Onlar zaten Avrupa’da hep “turistik gezi” kafasında. Gez, gör, ye, iç, dön. Alıştık.

Samsunspor? Onlar da Panathinaikos’a elendi. Çok sorun değil. İlk elin günahı olmaz, Panathinaikos da her ne kadar dinozorlaşsa da hâlâ bir marka. Onlara kızamam.

Ama esas mesele zihniyet. Biz hâlâ kura çekimlerinde “Oooo Ajax mı? Yeneriz. Alkmaar mı? Haha üç çakarız.” diyen dev aynası zihniyetindeyiz. Kardeşim sen kim, “favori” olmak kim? Artık şu aynayı kırın. Çünkü her seferinde suratımıza çarpıyor.

Bu sene 4 takım, 4 elenme. Net tablo: Türk futbolu tehlikede değil, yoğun bakımda. Ventilatöre bağlanmış hâlde. Biz hâlâ “ya belki kurtulur” diyerek başında dua okuyoruz. Olmaz. Teşhisi koymazsak tedavi de gelmez.

Son söz: Türk futbolu artık Avrupa’da ezber bozan değil, ezberlenen. Rakipler bizi görünce “Oh mis gibi kura” diyor. Gerçeği görelim, çünkü dev aynasıyla yaşanmaz.

0.37 gol beklentisi, 6 şut, kaleyi bulan şut sıfır. Fenerbahçe’nin Benfica maçındaki istatistikleri.Yani kale arkasındaki top toplayıcı çocuk bile topla daha fazla buluştu. Rakip kaleci 90 dakikada anca tribüne el sallamıştır. Fenerbahçe ise “biz geldik, dolaştık, çıktık” modunda sahadaydı.

Ama zaten maç başlamadan sirenler çalmıştı. Mourinho çıktı dedi ki: “Bu kadroyla Benfica Menfica eleyemem kardeşim.” Adam resmen “bende malzeme yok” diye bağırıyor. Haklı mı? Haklı. Ama Mourinho, güzel kardeşim, sen de 15 milyon alıyorsun. Hani bizim bakkal amca dese “malzeme yok” anlarım. Ama sen dünyanın en pahalı aşçılarından birisin. Bari patatesten havyar yap, bir numara göster. Seninki resmen 15 milyon euroluk Boğaz turu.

Başkana gelelim… Ali Koç efendi, Feyenoord turunu geçince şımarıklık yaptı, Kerem transferini bitirmedi. Sonra Kerem geldi, golünü yazdı. Bravo Ali Bey, özet budur: Almadığın adam seni eledi. Şimdi çıkıp Benfica’nın istediği paraya Kerem’i alırsan, iyice “keriz silkeleme” olur. Zaten 7 sezondur Fenerbahçe taraftarının sırtından silkelene silkelene bir şey kalmadı.

Maç? Neyini konuşalım. Skriniar vardı, o da “ben buradayım” dedi. Gerisi PTT 1. Lig temposunda. Hedef mi? Şampiyonlar Ligi hayali yine bitti. Avrupa Ligi için şimdi klasik nutuk başlar: “Daha gerçekçi hedef, daha uygun kulvar.” Geçiniz efendim, geçiniz. Taraftarı salak yerine koymanın da bir sınırı olur.

Bakın tablo net: Mourinho “benim 15 kağıdı ver, ben yoluma bakayım” diyor. Başkan ise fiilen “ben bu işi yapamıyorum, ben beceriksizim, siz de çok beklentili olmayın” diyor. Eee? Kime patlıyor? Yine taraftara. Zaten Fenerbahçe’de değişmeyen tek şey bu: Taraftarın çilesi.

Ben yıllardır söylüyorum, yine söyleyeyim: Mourinho’yla olmaz. Ama Ali Koç’la hiç olmaz. Bırak başarıyı, istikrar bile olmaz. Ali Bey’in 7 yıllık Fenerbahçe başkanlığı özeti: Disneyland gibi; ışık var, eğlence var, atraksiyon var. Tek olmayan şey başarı.

Son perdeyi de Kerem kapattı: “Almadığın adam seni eler.” Vah Ali Bey vah.

Üç hafta oldu ama ben size söyleyeyim: Bu ligin favorisi belli. Net. Galatasaray. Hadi en fazla “Fener kapışır mı acaba?” dersiniz. Beşiktaş zorlar mı ? Eh işte… Ama üçüncü haftadan tabloyu gördük. Trabzon da bela takım. Gerisi? Hikâye.

Galatasaray: Makineyi Çalıştırdı

Galatasaray ne yaptı? Rakibini 3.71 gol beklentisiyle ezdi geçti. Bak, bu rakam şunu söylüyor: “Ben sana istediğim kadar pozisyon üretirim, sen bana karşı çıkamazsın.” Yani olay bu.

Barış Alper yoktu… Normalde taraftar “eyvah” derdi. Ama çıktı Eren Elmalı. Üç maçta üç gol. Tudor zamanında Tolga Ciğerci vardı ya, sürekli gol atıyordu. Aynı hikâye. Okan Buruk kenara bir alternatif yazdı.

Sané’ye de değineyim. Adamın bir pozisyonu var, auta gitti ama pozisyon hazırlığı derslik. Ayak bileğiyle bizim ligin hücumcularını toplasan daha fazla futbol zekâsı var. Şaka değil, gerçek bu.

Ama bir uyarı: Savunma. Bakın, bu takım Avrupa’da ciddi dayak yer bu hatalarla. Büyük maçlarda da başı ağrır. Benden söylemesi.

Fenerbahçe: Hah, Nihayet!

Fenerbahçe sonunda futbol oynadı. Önde bastı, rakibi boğdu, bol pozisyona girdi. Yahu haftalardır pas yapıp top çevirip milleti uyutuyorlardı, bu kez keyif verdiler.

İsmail Yüksek konusunda fikrim net: Bu çocuk 11 oynar. Daha fazla süre almalı. Yedek bırakmak cinayet.

Brown meselesi ayrı. Yıllardır bek diye milleti kandırdılar. Osayi’yi oraya hapset, Crespo’yu dene falan filan… Adam gibi bek geldi. Hem kitliyor hem çıkıp golünü atıyor. Nokta transfer.

Ama işte forvetler… Kusura bakmayın ama yoklar. Topla buluşamıyorlar, tehdit yok. Bence bu biraz kanatlardan da kaynaklı ama transfer bitince göreceğiz. Mourinho maçı aldın zaten Nene ‘yi 10 dakika da olsa alsana oyuna ! Bir de kaleci meselesi… İrfan Can’la bu lig bitmez. Net konuşuyorum.

Trabzonspor: Sessiz, Pis, Tehlikeli

Trabzonspor üçte üç yaptı. Skorları mı? 1-0, 1-0, 1-0. Yani tam pis takım işi. Pis kelimesi tabiki futbolda kullandığımız bir terim.Rakibi bozar, oyunu çirkinleştirir, fırsatı bulur golü atar. Yani allem eder kallem eder maçı bir şekilde alır.Bitirir.

Fatih Tekke bu işi iyi yapıyor.İstanbulspor’u halı saha kadrosuyla ligde tuttuğunda kendini belli etmişti. Şampiyon olurlar mı? Sanmıyorum. Ama büyüklerin canını çok sıkacaklar. Geçen senelerin dağınık Trabzon’u yok, bu net. Daha disiplinli, daha organize.

Eh biraz da Göztepe Başakşehir zorlasa diğerleri büyük tiyatronun figüranları olmaktan çıkamazlar…

Bu haftanın güncel konusu: Barış Alper Yılmaz’ın transferi. Özellikle yakından takip edenler gelişmelerden haberdardır. Özetle, bir Suudi Arabistan takımı Barış’a çok iyi bir teklif yaptı ve görünen o ki Barış da bu teklifi kabul etmek istiyor. Çok farklı yorumlamalar oldu. Bunların bir kısmına eleştirel, bir kısmına da destekleyen görüşlerimi iletmek istiyorum. Tüm yorumlarımı her bakış açısına objektif yaklaşarak yapmaya çalıştım.

• Allah Keçiörengücü’ne bu süreçte sabır versin

Açıkçası bu transfer gerçekleşirse Galatasaray zarar görür, evet (Sacha Boey’in yeri hala dolmuyor) ama uzun vadede ne yazık ki Barış da kaybeder. Bir dönem Çin furyası vardı; gidip tekrar dönenlerin halini gördük.

Ben, bizle alakalı olsun olmasın, her olaydan bir ders çıkarabileceğimi düşünen biriyim. Burdan bakıp da herkes kendi profesyonal hayatını sorgulayabilir: Para mı, profesyonellik mi ve sadakat mi?

Yakacak sigarası olmayan adamın gidip altın kaplama çakmak almasına benzer bu iş. İşte Galatasaray’ın Osimhen transferi tam olarak bu. Herkes “75 milyon euro, aman ne büyük iş!” diye alkış tutarken ben o gün dedim: Bu transfer intihardır. Çünkü Osimhen sadece 75 milyon euro değil; Osimhen demek takım içi kaos demek, zam isteyen futbolcu demek, transferi geciken mevkiler demek.

Ne oldu? Yunus zam istedi, verdiler. Davinson zam istedi, verdiler. Şimdi Barış Alper krizi patladı. Yönetim diyor ki: “Kardeşim daha yeni zam yaptık.” Barış diyor ki: “Ben bu takımın starıyım, bu maaş ne?” Haklı mı? Haklı. Yönetim haklı mı? O da haklı. Ama sonuç: kaos.

45 milyon reddedildi, 60 milyon isteniyor. Neom 10 milyon euro maaş teklif etmiş. Çocuğun kafası karışır tabii. Antrenmana çıkmıyor, maça Okan zoruyla çıkıyor diye kulislerde konuşuluyor. Şimdi bazıları buna bakıp “oyuncu disiplinsiz” diyecek. Ben öyle bakmam. Ben temele bakarım.

Temel sorun çok net: Osimhen transferi.

Kardeşim sen Manchester City misin? Real Madrid misin? Paris misin? Değilsin. Senin etin ne, butun ne? 20 milyon maaş verirsen öbürü “ben niye 3’e oynuyorum?” der. Öteki “hani bana?” der. O zaman takım içi düzen uçar gider. İşte deprem dediğimiz bu. Osimhen’in kendisi deprem, bunlar artçı sarsıntılar. Daha yeni başlıyoruz. Yarın öbür gün maaşlar da gecikirse? İşte o zaman antrenmana çıkmayanlar, maça çıkmayanlar başlar.

Bugün Osimhen’e düz bakanlar “yüzyılın transferi” diye seviniyor olabilir. Ama bu işin satır aralarını görenler, ne yazık ki haklı çıkmaya başladı.

Galatasaray altın kaplama çakmağı cebine koydu. Ama daha sigarayı yakamadan kanser belirtileri başladı. İşte gerçek bu. Sigara sağlığa zararlıdır diyerek konuyu kapatıp Galatasaray’daki gelişmeleri görelim…