Şampiyonluk yarışının en kritik virajlarından biri olan Beşiktaş – Galatasaray derbisi tam anlamıyla skandal kararların gölgesinde oynandı. Galatasaray 10 kişi kaldıktan sonra maçın hikâyesi tamamen değişti. Beşiktaş yüklenmeye başladı ama bu noktada Galatasaray’ı ayakta tutan isim Uğurcan oldu. Kaleci bazen bir takımdır derler ya… Bu maç tam olarak öyleydi. Galatasaray’ın skoru tutmasında en büyük pay ondaydı.

Barış Alper Yılmaz fizik gücü ve hızıyla Beşiktaş’ın sağ koridorunu ciddi şekilde rahatsız etti. Ama yine klasik problem: son vuruş. O fizik, o patlayıcılık var ama bitiricilik olmayınca bütün aksiyonlar yarım kalıyor. Hep beğendiğim Sara ise bu maçta adeta yoktu. Orta sahada Ndidi’nin alan kapatması ve savunma dengesi Galatasaray’ın oyun kurmasını ciddi şekilde bozdu.

Lemina konusunu artık romantizmle açıklayamayız. Galatasaray’da ilk 11 seviyesinin altına düştüğünü bu maç net şekilde gösterdi. Sane’ye gelirsek… Asist yaptı ama Galatasaray’ın sezon başında hayal ettiği Sane bu değil. O patlayıcı, oyunu kıran kanat oyuncusu görüntüsünden çok uzak. Bu takımın bütün eksiklerini kapatan ise yine Osimhen oluyor. Galatasaray’ın hücumunun sigortası gibi.

Beşiktaş tarafında ise kaybedilen bir maç var ama kötü bir takım görüntüsü yok. Soldan Olaitan, ileride Oh ve Orkun sürekli zorladı. Ama karşılarında duvar gibi bir Uğurcan vardı. Bazen futbol böyle bir oyun. Cerny vasat kaldı, Cengiz o koridordan beklenen katkıyı veremedi. Ama yine de şunu söylemek lazım: Bu Beşiktaş, ligin ilk yarısındaki Beşiktaş’tan çok daha derli toplu. Birkaç doğru takviyeyle gelecek sezonun ciddi şampiyonluk adaylarından biri olacağını gösterdi.

Özetle klasik futbol cümlesi yine kazandı: Atanı ve tutanı iyi olan kazanır. Galatasaray’ın hem atanı vardı hem tutanı.

Hakem konusuna gelirsek… Açık söyleyeyim, bu maçı kim kaybetse hakeme isyan edecekti. Murillo’nun Barış’a yaptığı ve beklenen kırmızı kart… Sane’ye verilmeyen kırmızı… Orkun pozisyonu… Osimhen pozisyonu… Liste uzar gider. Türkiye’de artık maçtan sonra hakem konuşmamak imkânsız.

Fenerbahçe cephesine gelirsek… Son dakikada gelen 3-2’lik galibiyet var ama bana şampiyonluk yarışı hissi vermiyor. Geçen sezonun son haftalarında Mourinho’lu takım nasıl konsantrasyon kaybı yaşadıysa, Fenerbahçe yine o ruh haline yakın bir görüntü veriyor. Tedesco ise gün geçtikçe tribün desteğini kaybediyor.

Kante konusunda artık insanın aklına komplo teorileri geliyor. Sözleşmesinde “ilk 11 başlar” maddesi mi var diye düşünmeden edemiyorsunuz. Çünkü sahadaki performansla açıklamak zor.

Normalde bu tür maçlarda Fenerbahçe istatistik olarak rakibini ezerdi. Ama bu maçta o üstünlük de yoktu. İlginç şekilde Kerem ve Kante çıktıktan sonra Fenerbahçe oyunun iplerini eline aldı. Kerem’in sol kanattan içe yaptığı koşular Asensio’nun yaratıcılığını adeta boğuyordu. Kerem çıktıktan sonra Nene – Asensio bağlantısı çok daha akıcı hale geldi.

Bu maçta da hakem kararları tartışmalıydı. Guendouzi’nin kontrolsüz faulü ve atlanılan kırmızı kart… Osterwolde’nin pehlivan gibi rakibini yere indirdiği pozisyon… Fenerbahçe yedek kulübesi sürekli ayaktaydı, sürekli itiraz halindeydi.

Burada insanın aklına şu soru geliyor: Beşiktaş – Galatasaray maçındaki tartışmalardan sonra Fenerbahçe’nin kendi maçında her pozisyona toplu itiraz etmesi taktiksel bir baskı mıydı?

Bilemiyoruz.

Ama bildiğimiz bir şey var: Türkiye’de hakemler kötü oldukça, bu “denge kurma” çabası yani eyyam kültürü büyüyor. Hakemler kendilerince eşitlemeye çalıştıkça taraftarlar bunu rakibi kayırmak olarak görüyor.

Ve sonuçta futbol konuşmak yerine yine düdük konuşuyoruz. Gördüğüm : Türkiye’de futbol bir spor değil, bitmeyen bir tartışma programı.

Takkenin içinde ne var ? Osimhen golü atıyor, yüzünde ifade yok. Sevinmiyor. Tribüne bakmıyor. Takıma koşmuyor. Bu neyin mesajı? Juventus’la bir temas mı var? Gitmek mi istiyor? Mutsuz mu? Sahada sürekli bağıran, sinirli, herkesle didişen bir profil. Performans olarak savaşçı, evet. Ama ruh hali alarm veriyor. Büyük oyuncu sadece gol atmaz, enerji verir. Burada bir şey var ve kimse konuşmuyor.

1-0’dan sonraki panik nedir? Rakip 10 kişi. On kişi! Buna rağmen Galatasaray pozisyon yiyor, hem de dalga dalga. Bu hangi oyun planı? Bu hangi organizasyon? Juventus 11 kişi kalsa ne olurdu sorusunu kimse sormuyor mu? 5.06 gol beklentisi vermişsin. Sezon rekoru kırdırmışsın. Sanki Juventus 12 kişi, Galatasaray 9 kişi oynuyor. Bu tabloyu başarı diye paketleyemezsiniz.

Maça doğru 11’le başlandı, doğru. Strateji başlangıçta makuldü. Torreira’nın o amatör penaltısına kadar oyun dengedeydi. Lemina-Torreira hattında kopukluk vardı ama kontrol tamamen kaybolmamıştı. Juventus 10 kişi kalıyor ve işte o an dağılma başlıyor. Rakip eksik kalınca Galatasaray eksiliyor. Bu nasıl bir psikoloji? Bu bana AZ eşleşmesini hatırlattı. Geçen sezon kaçan goller, mucize kurtarışlar… Bu sefer mucizeye sığınamadın, Uğurcan olmasa skor başka yere gidiyor.

Uğurcan üç gol yedi ama ayakta kaldı. Barış Alper mücadelelerin çoğunu kaybetti ama oyunun içinde kaldı. Osimhen ruhsal olarak sorunlu görünse de performans olarak zirvede. Sara iyiydi ama iyi oynarken çıktı. İlkay girdi. İlkay futbolu İngiltere’de bırakmış. 30 yaş üstü Premier Lig çıkışlı oyuncu transferine mesafem boşuna değil. Tempo başka, gerçek başka.

Juventus isim olarak büyük olabilir ama kadro kalitesi tartışılır. Bu kadar zayıf bir takıma karşı, hem de 10 kişi kalmışken eziliyorsan, buna “büyük Avrupa gecesi” diyemezsin. Tur geçti diye her şey doğru olmaz. Bazen skor hakikati örtmez, sadece erteler.

Sezon başında ne dedik? Allah’ın hakkı üçtür. Okan Buruk Avrupa’da iki sezon kötü performans verdi. Lig şampiyonlukları üçüncü krediyi açtı. Kağıt üstünde bu kredi şimdilik kurtarıldı. Ama oyun alarm veriyor. Avrupa’da tabela değil, oyun büyütür seni. Bu performans çok su kaldırır. Tur geldi ama soru işaretleri büyüdü.

Forma ağırlığı, taraftar gücü, “biz büyüğüz” söylemi orada sökmez Avrupa’da. Sahada ne oynadığın yazar. Galatasaray çıktı, Juventus’a sadece skor atmadı; irade koydu. İlk yarı yenikti ama yılmadı. Oyun vardı. Plan vardı. Sakinlik vardı. Ama 5-2 yi kimse beklemiyordu. Juventus ‘un gururuyla oynadı , onur kırıcı bir şekilde yendi.Bu en tehlikelisidir zaten. Panik yapmayan büyük takımdır.

İkinci yarı vites yükseldi. Tempo arttı. Temas sertleşti. Juventus’un alışık olduğu o konfor alanı dağıldı. Barış ara transferlerden sonra baktı pabuç bağlı motoru taktı. Eski Barış ‘tan daha iyi Barış oldu. Bir baktılar ki karşılarında çekinen bir takım yok, Avrupa’da kimlik arayan bir takım var. İşte kırılma orada. Liverpool’dan sonra bir dev daha Cimbom’un gazabına uğradı. Geçen senelerde Avrupa’nın zayıf takımları karşısında sallanan Galatasaray bu sene yok orası kesin. 

Victor Osimhen gol atmadı belki ama savunmanın dengesini bozdu. Büyük forvet bazen tabelaya değil, rakibin zihnine yazar. Koşusuyla, baskısıyla, sürekli tehdit oluşuyla. Bir santrafor 5 gol olan maçta maçın yıldızlarından biri olur mu ? Kağıt üzerinde kötü maç dersin. Ama maçı izleyince bu adam gol atmasa da olur dedik. Gabriel Sara ise top ayağına geldiğinde oyunun ritmini ayarladı. Acele etmeyen, ne yaptığını bilen oyuncu farktır. Kalite bağırmaz, sızar.

Sacha Boey’in attığı gol bir bek golü değildi. Eboue’nin Real Madrid’e attığı golü hatırlattı bana. “Ben buradayım” diyen oyuncu golüydü. Avrupa’da cesaret bulaşıcıdır. O gol Juventus’un fişini çekti.

Eksik yok mu? Elbette var. Jakobs’un katkısı sınırlıydı. Bazı bireysel hatalar oldu. Ama sistem güçlü olunca bireysel hata oyunu yıkmaz. İşte yapı dediğimiz şey bu. Eğer büyük bir futbol mucizesi olmazsa bu tur artık Galatasaray’ın cebinde.

Şimdi gelelim diğer tabloya.

Fenerbahçe ile Nottingham Forest arasında fark sadece skor farkı değildi. Fizik farkıydı. Tempo farkıydı. Oyun aklı farkıydı. Bir takım sahada ne oynadığını biliyor, diğeri top nereye düşerse oraya koşuyordu.

Bu kadar fiziksel ezilme büyük takım için alarmdır. Avrupa’da ayakta kalmak istiyorsan orta saha dirençli olacak. N’Golo Kante… Güncel Kante bu mu yoksa eskiye dönecek mi ? Hayır güncel Kante buysa bu kadar patırtı bu yüzden mi çıktı? İsmail Yüksek’in tek gözünü bağla aşağı yukarı aynı katkıyı verir. Bu haliyle takımı taşıyan değil, takımla birlikte sürüklenen görüntüde. Anderson Talisca sahada silikti. Kerem klasik Kerem. 2-3 maç parlar, sonra kaybolur. Bu istikrarsızlıkla Avrupa yürüyüşü olmaz. Tekrar ediyorum. Fenerbahçe’nin Kerem’den beklentisi olacak tek şey Arap pazarından iyi bir bonservis. 

Aslında fiyasko ara transfer döneminde yaşandı. Onun sancıları çıkıyor! İsimler tatmin edici olsa da mühendislik olarak anlam veremediğim dönemdi. Matteo Guendouzi alındıysa Kante neden alındı? Kanat eksikken Musaba nerede ? Forvet neden eksik? Sidiki Cherif kötü oynayabilir. Ama onu tek opsiyon haline getiren akıl daha büyük problem. Mesele bir oyuncu değil, planlama.

Domenico Tedesco kötü hoca değil. Ama büyük maçta dokunuş yapamıyorsan, oyunun gidişatını değiştiremiyorsan o zaman teknik adamın etkisi tartışılır. Maçı bizim gibi izlemek büyük takım refleksi değildir.

Bir tarafta oyun kimliği olan bir takım.

Diğer tarafta hâlâ kimlik arayan bir yapı.

“Elenelim, lige odaklanalım” diyenler olabilir. Ama mesele sadece Avrupa değil. Psikoloji. Özgüven. İnanç. Ama tehlike büyük . Galatasaray! Çünkü Galatasaray ara transferde gerçekten çok fazla güçlendi. Yaptığı ara transferlerde karavan yok. Galatasaray rotasyon eksiğine muhteşem güçlendirdi. Eğer Galatasaray bu ivmeyi korursa ligde psikolojik üstünlük ciddi biçimde el değiştirir.

Avrupa’da gövde gösterisi yapan takım, ligde de favori olur. 

Samsunspor ise Konferans Kupası’nda deplasmanda Shkendija’yı 1-0 yendi. Skor küçük ama mesaj büyük: Ligde kötü giden Samsunspor Fink hocanın gelişi ile reaksiyon gösterdi. Tek bir golle yetindiler ama disiplin, mücadele ve doğru planla rakibi boğdular. Oldukça baskılı bir oyunun skoru 0-1 olmamalı olsa da bu turun kapısını sonuna kadar açtı. Bu tür zaferler, Samsunspor’un hem özgüvenini hem de rakiplerine karşı saygıyı artırır. Avrupa’da işaret verildi: “Bizi hafife almayın.” Konferans Ligi’ne talibiz! 

Tedesco’nun forvetsiz denemeleri hâlâ merak uyandırıyor. “Bir şeyler deniyor” dedik, evet, ama sistemin sahada nasıl işleyeceğini görmek için daha ciddi maçlar gerekiyor. Fenerbahçe’nin pozisyon zenginliği ve baskıdaki dinamizmi ise olumlu sinyaller veriyor. Kante’nin performansı normalin altındaydı, ama ilk maçını oynuyordu, takımı yeni tanıyor, ritmi oturtamıyor. Yine de kısa bir pasla üç rakip oyuncuyu oyundan düşürdüğü an kaliteyi hissettirdi. Forvetsiz sistemin sınavını ise önümüzdeki ciddi maçlarda göreceğiz ve merak tüm futbol kamuoyunu sarıyor.

Galatasaray tarafında ise net bir galibiyet var ve bunun hakkını verdiler. Osimhen’in neredeyse sıfır açıdan attığı gol, “Osimhen golü” tanımını karşılıyor. Noa Lang göz doldurdu, Barış Alper ise ara transferden sonra kendini toparlamış gibi. Jakobs sakatlık sorunu olmasa ligin en iyisi olabilirdi. 3-0’lık skor ve üç direkten dönen toplar, Galatasaray’ın sahadaki hegemonya kurma kapasitesini gözler önüne seriyor. Sara ise bu takımın ilk yazılması gereken oyuncusu olduğunu bir kez daha kanıtladı. Yine de Galatasaray’da rotasyon stoper eksikliği ciddi bir sorun. Abdülkerim’in yokluğunda savunma hattı nasıl bir tandem oluşturacak, işte bu büyük soru işareti.

Beşiktaş ise bu sezon ilk kez gerçekten göz doldurdu. Skordan bağımsız olarak kontratak oynamaya başlamaları, sahadaki ritmi ve dinamizmi artırdı. Cerny vasat bir performans sergilese de kanatlardan katkı vermeye çalıştı. Hyeon -gyu Oh  ise muhteşem bir başlangıç yaptı. Bir forvete “nasıl başlamak istersin?” diye sorsan, kendi evinde röveşatayla gol atmak istediğini söyler. İşte öyle bir başlangıç yaptı. Agbadou iki ciddi hata yapsa da stoper mevkisi, bir oyuncuyu takıma monte etmenin en zor pozisyonudur. Bu yüzden ilk maç günahı olmaz. Ara transferler tam çözüm getirmedi belki, ama takıma iyi bir makyaj yaptı ve eksikleri bir nebze kapattı. Hâlâ ciddi eksikler var, özellikle kaleci sorunu göz ardı edilemez. Beşiktaş, Galatasaray döneminde İsmail Çipe’nin kalede olduğu günleri hatırlattı.

Ve tabii Sergen Yalçın… Bana göre Sergen Yalçın, sadece Beşiktaş’ta değil, Süper Lig genelinde çalışması zor bir profil. Oyuncu grubu, motivasyon ve saha taktiği arasında doğru dengeyi kurması gereken bir hoca. Doğru kaleci ve doğru birkaç takviye ile seneye bambaşka bir senaryo yazılabilir. Ama şu an için romantizm değil, akılcı ve planlı hareket etmek şart.

Futbol bu; bazen öngörülemez, bazen sürprizlerle dolu. Ama sahada belirgin bir fark ortaya koyan ekipler ve doğru hamleler, ligin kaderini belirler. Fenerbahçe’nin enerjisi, Galatasaray’ın hegemonya kurma isteği ve Beşiktaş’ın kontratak denemeleri… Hepsi ayrı bir hikaye yazıyor…

Kante futbol aklı olan hiç kimsenin tartışmayacağı bir isim. Sahada ne verdiği, kariyeri, oyuna etkisi ortada. Ama mesele isim değil, zamanlama, yaş ve maliyet. Burada ciddi soru işaretleri başlıyor. Daha da önemlisi, bu transferlerin arkasındaki fikir. Fenerbahçe ne yapmak istiyor? Nasıl bir oyun hayal ediyor?

Fenerbahçe’nin orta sahasında felaket bir boşluk mu vardı? Hayır. Golcü sorunu vardı, savunma hattı soru işaretiydi, bekler yetersizdi. Ama ne oldu? Guendouzi ve Kante geldi, golcüler gitti. E güzel kardeşim, golü kim atacak? Orta sahayı beton gibi yaparsın, rakibe topu geçirtmezsin, pozisyona da girersin… Ama skoru kim yapacak?

Kerem’den medet ummak hangi aklın ürünü? Kerem’in “kendine gelsin” diye beklenen süresi çoktan doldu. Kanatlar yeterli mi? Hayır. Musaba fena değil ama Kerem–Nene–Musaba rotasyonu ile şampiyonluk mu kovalayacaksın? Bu kadar mı? İsimler parlıyor olabilir ama kadronun matematiği çalışmıyor. Güçlü orta saha, zayıf kanatlar, defansta soru işaretleri, ortada golcü yok… Kerem’le falan olmaz bu iş.

Galatasaray cephesine gelirsek… En azından ne yapmaya çalıştıklarını daha net okuyabiliyoruz. Orta sahaya alınan genç oyuncu hemen 11 olur mu? Zor. Ama zaten amaç bu değil. Galatasaray bu transfer döneminde rotasyonu güçlendirdi. Can Armando, Boey, Asprilla, Noa Lang, Nhaga… Hepsi eksik noktalara yapılmış hamleler.

Ama burada da akıl tutulması var. Okan Buruk’un üç ay boyunca “bek” diye istediği Singo, Boey gelince 6 numarada oynatılacakmış. E o zaman soralım: Neden bu kadar ısrar ettin? Uzun lafın kısası; Galatasaray çok iyi transferler yaptı demiyorum. Ama doğru hamleler yaptı diyorum. Tutmayabilir, katkı gelmeyebilir. Ama şablon doğruydu.

Fenerbahçe cephesinde ise şablon hâlâ karışık. Kante–Guendouzi ikilisi kağıt üstünde 15 gol 15 asist katkısı da verebilir. Ama bu ihtimale bel bağlayarak sezon planlanmaz. Futbol ihtimallerle değil, rollerle oynanır.

Beşiktaş’a gelince… Çamura saplanmış bir araba gibi. Gaza bastıkça daha çok gömülüyor. Sorunu hâlâ hocada ve transferde arıyorlar. Oysa mesele çok daha derin. Agbadou kaliteli isim mi? Evet. Ama 29 yaşındaki bir stopere, bu kadar çok bölge eksikken bu parayı verir misin? Hayır. Olaitan’ın katkısı ne olur bilmiyorum ama hamle olarak doğru. Cesur, mantıklı, geleceği olan bir iş.

Beşiktaş’ın yapması gereken çok net: Ligde parlayan yabancılar, eldeki gençler ve 1-2 tane gerçekten fark yaratan yıldız. Bu kadar. Bir bölgeye parayı basıp, “gerisi Allah kerim” diyerek takım mühendisliği olmaz. Yönetimde söz sahibi olsam Olaitan’ı alkışlarım ama Agbadou’ya da sonuna kadar karşı çıkarım.

Transfer dönemi, büyük bir sürpriz olmazsa kapandı. Şimdi sorular sahada cevap bulacak. Galatasaray’ın rotasyonları ne verecek? Fenerbahçe golcüsüz bu sezonu nasıl oynayacak? Beşiktaş beklenen dönüşümü yapabilecek mi?

Hep birlikte izleyeceğiz. Ama şunu unutmayalım: Futbolda isimler değil, akıl kazanır.

Sezon başında yazdım, tekrar ediyorum: Osimhen transferi intihardır. Temcit pilavı gibi söylememin nedeni çok basit: yedek kulübesi. En fanatik Galatasaraylının bile isimlerini saymakta zorlanacağı 7 tane oyuncu var. Hamle diye Yusuf Demir, joker diye Kaan Ayhan… Bu tablo yapılanma değil, plansızlığın fotoğrafıdır. Bu nasıl kadro mühendisliği?

Mertens gitti, İlkay geldi. Peki sonuç? İlkay’dan iki-üç maç dışında ciddi katkı yok. Yedek Kerem’i gönderdin, Berkan’ı gönderdin. Orta sahada yedek yok. Stopere bakıyorsun, yedek yok. Ama elinde iyi kötü 4 kanat varken hâlâ kanat arıyorsun. Galatasaray ara transferde reçeteyi doğru yazmazsa ikinci yarı çok sancılı geçer. Bu kadro, bu yükü taşımaz.

Fenerbahçe tarafında ise görece bir toparlanma var. Süper Kupa ve Alanya galibiyeti bazı sorunları halının altına süpürdü ama soru işaretleri hâlâ masada. Kadro derinliği son iki senenin en iyisi, evet. Ama bu genişlik ne kadar verimli, orası muamma. Orta saha zaten kalabalıktı, Guendouzi ile iyice şişti.

Kanté ismine kimse itiraz edemez ama soru şu: Gerçekten öncelik mi? Talisca’nın parıltısı forvet yetersizliğini örtüyor, kanat eksikliği ise gözle görülüyor. Fenerbahçe bugün için daha formda gibi ama bu fark “uzak ara” değil, burun farkı. Guendouzi ilk maçtaki golüyle muhteşem transfer ilan edildi ama 30 milyon euroluk bir oyuncu verimliliği kesinlikle yok. Teknik ekip bu farkı açıldı sanırsa, sezon yine büyük bir hayal kırıklığına döner.

Beşiktaş’ta da tablo farklı değil. Taraftar kazan kaldırdı, transfer istiyor. Gidenler, kadro dışı bırakılanlar; evet, bunlar iç dengeleri toparlamak adına radikal ama gerekli kararlardı. Mert Günok, Necip, Paulista… Şimdi Abraham’ın da gideceği konuşuluyor. Zaten Abraham geldiği gün yanlış transfer demiştik.

Beşiktaş şu an temel atmadan bina yapmaya çalışıyor. Transfer yapmamak, altyapıdan oyuncularla bu sezonu geçirip önümüzdeki senenin iskeletini kurmak çok daha mantıklı olur. Ama altını çiziyorum: Sergen Yalçın ile olmaz. Bu proje, o teknik adam profiliyle yürümez.

Son paragrafı Göztepe’ye açalım. Sessiz, derinden ve akıllıca. Fransa’daki Metz modeline benzettiğim bir yapı kurdular. Scout işini şu an ligde en iyi yapan takım. Bunun meyvesini de ligde 4. sırada, sadece 10 gol yemiş bir ekip olarak topluyorlar. Adana Demirspor’un bir dönem yaptığı gibi, Antalyaspor misali bitmiş yıldızlara reklam parası dökmek yerine doğru gözlem, doğru oyuncu.

Avrupa kupalarını hedefleyen Karşıyaka’nın karşısını  önümüzdeki günlerde Trabzonspor’un gidişatı da etkileyecek. Türk futbolunda artık para değil, akıl kazandırıyor. Anlamayan yine bağırır, yine kaybeder.

Transfer döneminin ilk adımı Fenerbahçe’den geldi. Samsunspor’dan Musaba’nın serbest kalma bedelini ödeyen Fenerbahçe, oyuncuyu kadrosuna kattı. Musaba ne katar? İsim olarak kimi taraftarı tatmin etmese de, ligin hücumda en çok aksiyon alan üç oyuncusundan biri. Ancak bu tarz oyuncular büyük takımlara geçince aynı etkiyi gösterebiliyor mu, orası ciddi bir soru işareti. Musaba’ya ne kadar ılımlı yaklaşsam da Fenerbahçe’nin asıl problemi başka. Sarı-lacivertlilerin “acaba tutar mı” denilen oyunculardan ziyade, kimsenin soru sormayacağı, kendini kanıtlamış isimlere ihtiyacı var. Kalede Ederson, savunmada Skriniar nasıl net profillerse, ileri uçta da bu seviyede bir transfer yapılması gerekiyor. Nene, Szymanski gibi oyuncular iyi ama hâlâ “acaba” ile başlayan cümleler kuruluyor. Fenerbahçe için sürprize değil, garanti performansa ihtiyaç var.

Galatasaray cephesinde ise tablo daha net. Sarı-kırmızılılar kesinlikle bir orta saha takviyesi yapacak. Okan Hoca, Berkan’dan beklediği verimi alamıyor; Lemina bir var bir yok. Sara’yı bireysel olarak beğensem de, Okan Buruk’un aradığı yırtıcı, sert profile tam uymuyor. Bu bölge için Lamine Camara, Hakan Çalhanoğlu ve Gedson Fernandes isimleri konuşuluyor. Profil, maliyet ve ulaşılabilirlik açısından bakıldığında en gerçekçi adayın Gedson Fernandes olduğunu düşünüyorum. Galatasaray’ın çok eleştirilen transfer politikasında ise ilginç bir şekilde haklı çıktığım bir senaryo yaşanıyor. Osimhen transferi yapılırken ciddi eleştirilerde bulunmuştum. St. Gilloise ve Monaco maçlarında en fanatik Galatasaraylının bile ismini bilmediği oyuncuları kulübede görünce, kadro mühendisliğinin ne kadar plansız ilerlediği bir kez daha ortaya çıktı.

Beşiktaş ise sezona dalgalı bir gündemle girdi. Mert Günok ve Necip Uysal’ın kadro dışı bırakılması ciddi bir kırılma anı. Ancak Beşiktaş eğer gerçekten doğru bir planlama yapmak istiyorsa, radikal kopuşlardan kaçınmalı. Çok büyük bir değişim yerine, gençleri yavaş yavaş takıma entegre ederek yeni sezonun temelini atmak daha akılcı bir yol olur. Aksi hâlde her sezon başa sarılan bir hikâyeyi yeniden izleriz.

Kısacası lig araya girdi ama futbol bitmedi. Asıl maçlar şimdi masada oynanıyor. Transfer masasını doğru kuran, sezonu sahada daha rahat oynar.

Szalai gibi fizikli, hava topunda güçlü bir stoper varken Icardi’yi sürekli yüksek toplarla beslemek, riskli bir tercihti. İlk 20 dakikada bu planın işlemediği çok net görüldü. Icardi sırtı dönük oyunda zorlandı, hava toplarında kayboldu. Buna rağmen oyun planında ısrar edildi. İşte asıl soru burada başlıyor.

Okan Buruk’un bu tercihi bir inat mıydı, yoksa alternatif üretilememesi mi?
Kenardan bakıldığında plan değişikliği gecikti. Halbuki Galatasaray’ın bu maçta yere basan, pas temposunu artıran bir oyuna çok daha yatkın oyuncu yapısı vardı.

İleri uçtaki Sane – Yunus – Barış üçlüsü, topu yere indirdiğinde rakibi zorladı. Ancak oyun sürekli havaya döndüğünde bu üçlü etkisizleşti. Barış Alper’in asist yaptığı pozisyon bile, aslında Galatasaray’ın yere oynadığında ne kadar daha üretken olabildiğinin küçük bir örneğiydi.

Burada eleştiri Icardi’ye değil.
Icardi ceza sahasında doğru topla buluştuğunda hâlâ ligin en bitirici oyuncularından biri. Ama mesele onu doğru yerde, doğru şekilde kullanabilmek. Hava topu oyunu, Icardi’nin güçlü olduğu alan değil. Bunu herkes biliyor, en çok da teknik ekip.

Orta saha dengesizliği de bu tercihi daha görünür hâle getirdi.
8 numara bölgesinden yeterli destek gelmeyince oyun doğal olarak kanatlara yığıldı, kanatlar da çareyi orta yapmakta buldu. Böylece Galatasaray, kendi kendini bu oyuna mahkûm etti. Buna rağmen bireysel kalite sahne aldı.

Sara, estetik ve teknik kokan bir golle farkını yine gösterdi. Sol ayakla çıkarıp sağ ayakla bitirdiği pozisyon, “neden bu takımın merkez oyuncusu” sorusunun cevabıydı.

Icardi de oyunun içinde kaybolduğu anlara rağmen sahneye çıktı. Bir an, bir dokunuş, bir gol… Ve tarih. Hagi’yi geride bırakarak Galatasaray tarihinin en çok gol atan yabancı oyuncusu oldu. İşte bu yüzden Icardi, oyundan düşse bile asla tamamen oyundan düşmez.

Fenerbahçe cephesinde ise makyajlı bir gerçeklik var.

Talisca, santrfor eksikliğini adeta tek başına kapatıyor. Attığı goller sadece skor katkısı değil, aynı zamanda teknik heyete zaman kazandırıyor. “Santrfor yok” tartışmasını susturan bir performans bu.

Asensio, Fenerbahçe’nin hücum beynidir. O varsa düzen var. O yoksa hücum, kanatların bireysel insafına kalıyor. Asensio’nun yaptığı şey tam olarak şu: Fenerbahçe’nin hücum kusurlarını gizlemek. Bu sürdürülebilir mi? Tartışılır. Ama şu an işe yarıyor.

Nene’nin yokluğu kâğıt üzerinde eksi yazsa da, En Nesyri’nin yokluğu oyunu hızlandırıyor. Daha az duraklayan, daha çok paylaşan bir hücum görüyoruz.

Ligin ilk yarısı bitti.
Galatasaray lider, Fenerbahçe namağlup ikinci.
Ama asıl yarış şimdi başlıyor.
Çünkü bu ligde şampiyonluk, doğru oyunu oynayana değil; yanlışında ısrar etmeyene gidiyor.

Ve Galatasaray adına bu haftanın tek sorusu şudur:

Okan Buruk, Icardi’nin hava toplarında etkisiz kaldığını gördüğü hâlde neden bu oyunda ısrar etti?
Cevabı bulunan, avantajı ele geçirir.

Galatasaray cephesi sakin görünüyor ama orada da her şey süt liman değil. Antalya kadro olarak ligin en zayıflarından biri, bu doğru. Ama Galatasaray’ın farkı, eksikleriyle bile ayakta kalabilmesi. Singo yine yok, haftalardır sakat. Buna rağmen Sallai oynuyor ve pozisyonu taşıyor, hatta zaman zaman fazlasını veriyor. Bu, kadro derinliğinin değil, doğru kullanımın sonucu. Yunus’un bu takım için ne kadar kritik olduğu bir kez daha netleşti. Oyunu hızlandıran, sorumluluk alan, rakibi bozan oyuncu o. Icardi’ye gelince… Sahada var mı yok mu tartışılır ama tabelaya bakıyorsun, yine yazmış. Büyük forvet budur. Galatasaray bazen kötü oynar ama golü vardır, çünkü sahada Icardi vardır. Ama artık taraftarın sabrı taşıyor… Singo nerede ?

Ama Galatasaray’ın da dikkat etmesi gereken bir gerçek var. Sallai bugün idare eder, yarın da eder ama bu geçici çözümler kalıcı sanılmaya başlanırsa sorun çıkar. Singo’nun dönüşü, formu, bu yapıya nasıl entegre edileceği konuşulmazsa, bugün kazanırken ertelenen problemler yarın büyüyerek gelir. Sorunlar top çizgiyi geçmediğinde daha çok konuşulur…

Beşiktaş ise haftalardır futbol oynamıyor, hayatta kalmaya çalışıyor. Evet, haksız bir kırmızı kart var. Evet, hakem faciası ortada. Ama Beşiktaş bu sezon öne geçtiği halde puan kaybettiği 6. maçını oynuyorsa, mesele sadece hakem değildir. 1-3’ten 3-3’e gelmek kulağa iyi gelir ama bu bir başarı hikâyesi değil, bir alarmdır. Çünkü bu takım öne geçiyor ama oyunu tutamıyor, sakinleşemiyor, aklını kaybediyor.

Sergen Yalçın cephesinde tablo net: Takım ile teknik direktör arasında bir kopukluk var. Kenardan oyuna dokunuş yok, saha içi liderlik yok. Jurasek konusu ise artık eleştirinin değil, sorgulamanın ötesinde. Bu kadar dağınık, bu kadar etkisiz bir oyuncunun Beşiktaş seviyesinde olması izah edilemiyor.

Fatih Tekke’ye gelince… Ben bu adamı severim, futbol aklını da beğenirim. O yüzden bu maç daha çok şaşırttı. Onuachu yokken hâlâ Onuachu üzerinden oynamaya çalışmak, “B planı yok mu?” sorusunu sordurur. Bu bir yetersizlik ithamı değil, beklenti meselesi. Çünkü Tekke’den daha esnek, daha çözümcü bir dokunuş beklenirdi. Bu maçta Beşiktaş oyunu kendiyle değil, biraz da hakem hatasıyla tuttu. Bu da insanın kafasını karıştırıyor.

Bugün geldiğimiz noktada tablo sert ama gerçek:

Fenerbahçe hâlâ güven vermiyor.

Galatasaray kazanıyor ama bazı sorunları erteliyor.

Beşiktaş ise oyunu değil, kontrolü kaybetmiş durumda.

Bu ligde hiçbir şey olduğu gibi kalmaz. Kaos birikir, sonra patlar. Kimin hazır olduğu, kimin sadece günü kurtardığı o gün ortaya çıkar.

Üç hafta önce ritmini yakalayan Fenerbahçe, bugün ivmesini ciddi şekilde kaybetmiş durumda. Oysa hep övdüğüm Domenico Tedesco mühendisliği, ritimle büyüyen bir yapıya sahipti. Tedesco diken üstünde yaşamayı sever, hatta bunu avantaja çevirir. Ama bu kez işler tersine dönüyor. Takım zirveyi görmüş gibi ve şimdi yavaş yavaş oradan aşağı doğru kayıyor. Pozisyon üretimi artması gerekirken azalıyor. Oyun akmıyor, oyuncular arasındaki bağlantılar gevşiyor. Bir tür başlangıç noktasına dönüş var Fenerbahçe’de. Bugünün oyunu, sezonun ilk günlerini hatırlatıyor.

Ve bir konu var ki görmezden gelmek mümkün değil: Kerem.

Galatasaray’da olduğu dönemde bir köşe yazısı okumuştum; “Angelino kötü, Köhn kötü, Dubois formsuz, Van Aanholt düşüşte… Peki ya hepsinin ortak noktası Kerem?” diye soruyordu. O zaman tartışmalı bir yorumdu belki ama bugün Fenerbahçe’de aynı soruyu yeniden sorduruyor. Kerem’in bitmek bilmeyen top kayıpları, geriye dönememesi, oyun disiplininden kopuk görüntüsü… Sezon başındaki Brown başka adamdı, bugünkü Brown başka. Ortak paydada Kerem var. Bu tesadüf değil. Açık söylemek gerekirse, gidişat “yılın bidonu” adaylığına doğru gidiyor.

Galatasaray ise oyun olarak kötü değil ama skor olarak zorlanıyor. Dalgalı performansına rağmen Sane son haftalarda eski patlayıcılığından kesitler göstermeye başladı. Osimhen içinse kelime israf etmeye gerek yok. Bazı oyuncular vardır, soyadı yetebilir; Osimhen de öyle bir oyuncu. Son dakikada attığı gol, klasın kitabıydı. Ama o klası gölgeleyen bir detay var: 90+6’da penaltı beklenen pozisyon.

VAR’ın neden var olduğunu artık kimse bilmiyor. Bir pozisyonda “görmek” ile “görmemek” arasındaki farkın koca bir sezonu nasıl etkileyebileceğini her hafta yeniden yaşıyoruz. Pozisyon gri. Yani penaltı olduğunu düşünmüyorum. 1 metreden kısa mesafe ve top ele gidiyor . El açık ama mesafe kısa. Ama verilse neden verildi diyemem. Bunu sadece ben değil Urs Meier de diyor. Fakat olay bu değil.Geçen hafta Galatasaray, bu hafta Fenerbahçe, haftaya başka biri… Bu böyle devam eder. Sorun “renkli gözlükler” değil; sorun hakemliğin A’dan Z’ye çürümüş olması. Kimse güvenmiyor, kimse tatmin değil, kimse ikna değil.

Bu ligde futbolcular, teknik adamlar, taraftarlar değişiyor ama hakemlik kurumu aynı berbat yapısıyla duruyor. İşin kötüsü artık sadece maçları değil, sezonun kaderini etkiliyor. Ve herkes susuyor.

Sahadaki futbolu konuşmak isterdik ama hakemler buna bile izin vermiyor. Türkiye’nin gerçeği bu: futbol var ama yönetenler yok. Bu yüzden de iyi oynayanın değil, hatayı görmeyenin kazandığı bir lig izliyoruz.