Maçın oynandığı gün Türkiye’de futbolda “beyaz eller” operasyonu gerçekleşti. Bazı futbolcuların ve hakemlerin gözaltına alınmasıyla gündem çalkalandı. Uzun zamandır üzerinde durduğum bir noktaya bir daha değineceğim. Ha bu arada; kim nasıl, olayın neresinden anlamak isterse o şekilde anlasın, yorumlasın. Çok da umurumda değil. Galtasaray’ı kayıran bir “Yapı” yok. Mevzu bundan daha ötesi. İçinde bulunduğumuz bu durum; salt hakem hatalarıyla, üç beş futbolcunun, bir iki hakemin yasadışı bahis oynamasının çok ötesinde. Bu tarz operasyonlar çok önemli ama buzdağının görünen yüzünün sadece güneş ışıklarıyla gözümüze çarpan tarafı. Bu tarz operasyonlarla bu mevzu çözülmez. Daha “geniş açılı” ve toplumsal tabanda değer bulan, hatta futbolun dışında çözümler lazım. Bunun için de toplumun bakış açısını değiştirmesi lazım. Yoksa bugün Galatasaray’a, yarın Fenerbahçe’ye, öteki gün Beşiktaş’a “hata” adı altında yanlış (!) kararlar çalınır. Sonra unutulur gider. Fakat kısa sürede olmaz bu köklü değişim. O nedenle bence bu sene acilen yabancı hakemler getirilmeli ki şampiyon olanın başarısı gölgelenmesin.

Kısmet ve Kısmeti Tepme

Kısmet, insanın ayağına bazı zamanlarda gelir. Bu anlar, geriye dönüp baktığımızda çoğu zaman hayatımızın kırılma noktalarını oluşturur. Ya “Ah, tüh, vah!” ederiz ya da “Çok şükür ki böyle yapmışım.” deriz. İşte Arda Ünyay’ın da ayağına şansı son iki üç haftada geldi. USG maçındaki kırmızı kart, Fenerbahçe maçında John Duran’ı tutamadığı için yenen gole sebep olma, Samsun maçındaki hatalar ve katkısızlığı yüzünden Arda sanırım ayağına gelen kısmeti tepti. Arda her oyuna girdiğinde defans kurgusu anında bozuluyor ve rakip takım çok fazla adam eksiltmeye başlıyor. Bir süre oynayabileceğini düşünmüyorum. Umarım Yusuf Demir gibi sadece kadro dolsun diye tutulmaz. Kendini geliştirmesi için acilen Anadolu takımlarından birine gönderilmesi iyi olur.

Osimhen ve Sané’nin Ederi

Maç boyunca düşündüğüm şeylerden biri de bu. Osimhen’e bu paralar verildi ama ederi hakikaten bu mu? Çok hırslı, takımı diri tutuyor, hiç olmayacak yerlerde güzel goller atıyor; bunlar tamam. Bunlar bir eder yapar. Ama 75 milyon Euroverilen bir topçudan kaleyi gördüğü yerde daha iyi şut çekmesini beklerim ben. Aynı durum Sané’de de var. Son dokunuşları geliştirmeleri için bir 20 milyon daha harcayıp özel antrenmana mı sokalım sizi? Siz hiç Van Hooijdonk gibi, Hagi gibi, Alex gibi şut antrenmanı yapmaz mısınız ya? Okan Hoca, skor bulmak isteyen ve defansı açan rakiplerine karşı 20 civarı şut çekip “Nasıl olsa bunun 1–2 tanesi girer.” diye düşünebilir ama; defansa kapanan veya atak gücü sendenyüksek olup, seni baskı altına alan takımlar için gelen her şans altın değerinde. Elinde de böyle futbolcular varsa, onların dağa taşa vurmalarına müsaade etmemesi lazım.

Monaco maçı Avrupa açısından kırılma noktası. Bakalım onca harcanan para dördüncü şampiyonluk mücadelesi için miymiş? Yoksa Avrupa iddiamız nereye kadar sürecek? Herkese iyi haftalar.

USG Maçı ve EleştirilerAçıkçası en azından Galatasaray yenilmez, bir puan alır diye bekliyordum. Fakat Okan Buruk’un maçı sadece tek bir değişiklikle bitirmesi ve buna rağmen sürekli önde basma ısrarı, USG’nin işine geldi. Bir gol atıp kapanmayı bekleyen takımın ekmeğine adeta bal kaymak sürdü.

Okan Hocam, sürekli baskı yapmak zorunda değilsin. Bazen bir puana oynamak
gerekir. Ayrıca madem golü yedin ve Icardi, Sara, Sané katkı veremiyor; o zaman
gençleri al oyuna. Ben olsam gençleri sahaya sürer, Icardi’nin tek başına boğuştuğu
savunmayı 3-4 oyuncuyla zorlamayı denerdim. Zaten rakibin fizik gücü seni aşmış
durumda.

Osimhen oynamazsa ve “in ceza sahasına, yap ortayı” taktiğiyle oynamaya devam
edersen, Fenerbahçe karşısında işin zor…

Uzun Maraton ve Yol Ayrımı

Defalarca üzerinde durduğum gibi; hem Avrupa hem lig, çok uzun maratonlar. Pahalı
ve marka oyuncularınız olsa da, dar kadrolarla ancak bir yere kadar gidebilirsiniz.
Son üç senedir karşılaştığımız yol ayrımına yeniden gelmiş bulunuyoruz:
Avrupa için mi zorlayalım, yoksa Süper Lig’de üst üste dördüncü şampiyonluk hedefi
mi öne çıksın?

Yanlış anlaşılmasın, her iki kulvarda da başarı garanti değildir. Ancak bana göre bu
yol ayrımı, Okan Hoca’nın kafasını yeniden meşgul etmeye başladı. Monaco
maçında yön büyük ölçüde belli olur.

Bir Puan Kötü mü?

Bir önceki yazımda USG, Fenerbahçe, Samsun ve Monaco maçlarını işaret etmiştim.
Üstelik o zaman sakatlıkların çoğu yoktu, Eren’in cezası da kesinleşmemişti. Bu şartlarda, “Her maçtan birer puan alınacak” denseydi açıkçası kabul ederdim. Fakatdaha ilk maçtan yenilgi geldi. O yüzden bazen bir puan gerçekten iyidir.

Derbi Motivasyonu

Derbilerin motivasyonu her zaman farklıdır. “Favori şu” demek doğru olmaz. Tedesco
ve Okan Buruk, Avrupa’daki başarısız sonuçların ardından kendilerini affettirme arayışında olacaklardır. Bu nedenle iki tarafın da “topa sahip olayım, baskı kurayım”psikolojisiyle oynaması muhtemeldir.

Ben olsam topu rakibe verip savunmayı ve orta sahayı sıkı tutarak kontraatak
oynardım. Yani gol atmaktan önce gol yememek ilk taktiğim olurdu. Çünkü maçı, ilk
golü kimin attığı şekillendirebilir.

Fenerbahçe’nin kendi evinde oynaması, avantajdan çok, eğer ilk golü kendi
kalesinde görürse ekstra bir stres kaynağına dönüşebilir. Liderliği kaybetme ve
geriye düşme stresi de Galatasaray’ı dağıtabilir.

Maç Sonrası mı?

Sonrası tufan… Bakalım kış ilk ,kimin kapısını çalacak?

Herkese iyi seyirler.

Bunun sebebi şu: Galatasaray taraftarı çok talepkar. Sürekli daha fazlası olsun derdindeler; olmayınca da birilerini cendereye sokuyolar. Ama unutmamalı ki; bizim şu anki namağlup şampiyon olma, Şampiyonlar Ligi’nde ilk 8’e kalma ve sezon sonunda yeniden şampiyon olma hayallerimizi ve bu algıyı oluşturan onlar. Daha önceki yazımı okuyanlar bilir; çok fazla eleştirdiğim nokta vardır ama bugün, özellikle Okan Buruk açısından hiçbir eleştiride bulunmayacağım. Tam tersine, Okan Hoca’yı övmek istiyorum.

Okan Buruk ve Mission Impossible

Böyle büyük kulüpleri yönetmek, bir spor kulübü yönetmekten ziyade adeta uluslararası bir şirketi, hatta küçük çapta bir devleti yönetmek gibidir. Sosyal medyanın bu kadar etkili kullanıldığı, bir yandan da reklam ve algı çalışmalarının tüm dünyada yürütüldüğü bu organizasyonları, böylesine bir stres altında yönetmek hiç kolay değil.

“E ama o kadar para alıyorlar, bir zahmet yönetsinler.” diyerek kestirip atılacak bir durum değil bu. Taraftar baskısı var; yönetim içindeki koltuk savaşları var; siyasetle belli ölçülerde ilişkiler var; medya ile ilişkiler var. Bir de düşünün, sabahtan akşama kadar milyonlarca kişi sizi konuşuyor, belki de hakaret ediyor. Günün sonunda bunun farkındalar ve onlar da insan. Yaptıkları işin yarısı sporla ilgiliyse, diğer yarısı stres ve ilişki yönetimiyle ilgili.

Okan Buruk’un bu açıdan yönetimi kesinlikle saygıyı hak ediyor. Eleştirilerimizin çoğu teknik açıdan ve genellikle “bile bile lades” denilen konular üzerinedir.

Icardi ve Barış Alper

Icardi’nin sakatlıktan sonraki formsuzluğunu anlatmaya gerek yok, gözler önünde. Yine de Cimbom için çok şey ifade eden bir isim. Onun da ayrı bir şekilde yönetilmesi gerekiyor. Kocaeli maçında oynamasını ben biraz buna yoruyorum. Bu tür maçlarda bir nevi “gönül alma” veya “bak, hâlâ bizimlesin” mesajı vardır.

“Kötü oynanan bir maçta neden çıkmadı?” derseniz, ben de olsam çıkarmazdım. Zaten gerideyim ve oyunu açamıyorum.Bir dokunuşla bile katkı verebilir diye düşünmüştür Okan Hoca.

Barış Alper ise çok ayrı bir vaka olma yolunda. Barış, sanki “Ben bu şirketin her derdiyim.” gibi bir tavır içinde duruyor, Okan Hoca’nın bu kadar abartılı desteğine rağmen. Bu noktada Okan Hoca’ya bir artı puan daha yazmak lazım.İçimde, ikinci bir Kerem Aktürkoğlu vakası yaşanacak gibi bir his var. Suudi Arabistan’dan gelen teklif zirvedeyken yazdığım yazıda “Bırakın gitsin.” demiştim. Baştan da dediğim gibi, bu tür olaylara profesyonel bir şirket mantığıyla bakmak lazım. (Netflix’te NBA’de Chicago Bulls efsanesinin anlatıldığı “The Last Dance” adlı bir belgesel dizi var. Şiddetle izlemenizi öneririm. Ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.)

Ofsayt Tartışması

Konuşmaya bile gerek yok. Galatasaray ve Fenerbahçe gibi takımlar (çok kritik ve acımasız kararlar dışında) bu tür bahanelerin arkasına sığınmamalı.

Avrupa Sahnesi

“Belçika tutucudur, zordur Belçika.” diye bir Türk dizisinde bir replik vardı. Ben de aynısını Avrupa için söylüyorum.Avrupa serüveni zordur dediğimde, arkadaşlarım Avrupa’da galibiyet alamayacağımızı ima ettiğimi düşündü. Hayır, onu demiyordum. Demek istediğim şuydu ve hâlâ da arkasındayım: Evet, Galatasaray şimdiye kadar harika başarılar elde etti. Ama iki kulvarı bir arada götürmenin bir yerde bedeli oluyor.
Bir kulvarı geri plana atmanız gerekebiliyor. Dikkat edin, Şampiyonlar Ligi maçları geldikçe Galatasaray’ın lig maçlarında zayıflamalar başladı.Geçen senelerde 4. veya 5. maçtan sonra Okan Hoca, benim kanaatime göre Avrupa’yı feda etmeyi tercih ediyordu. Bu sene ise sanki Avrupa’yı daha çok gözüne kestirmiş gibi duruyor. Bakalım ne olacak?

Zorlu Fikstür

Çok şükür ki milli takım arası geldi. Bu aralar Cimbom’a hep iyi geldi, umarız bu sefer de öyle olur. Fakat milli takım arasından sonra oldukça zorlu bir fikstür var:
25 Kasım – 9 Aralık arası maçlar: USG, Fenerbahçe, Samsun, Monaco.

Bu maçlara Yunus Akgün yetişemeyecek gibi görünüyor.İlkay’ın geri dönüşü çok daha önemli hale geldi. Kocaelispor maçında 10 ve 8 numarasız neler yapılabildiğini (daha doğrusu yapılamadığını) tecrübe etmiş olduk. Milli takımımıza şimdiden başarılar ve herkese iyi seyirler dilerim.

Bu hafta oynanan Başakşehir – Galatasaray maçı önemli bir karşılaşmaydı. Galatasaray genellikle, özellikle de bu sezonlarda, milli maç dönüşlerinde iyi bir seri yakalıyor. Bu doğru. Ama Başakşehir’in bu kadar kötü bir futbol oynayacağını da kimse beklemiyordu. Kaan Ayhan’ın stoper tandeminde oynayabilmesi (bu kadar aradan sonra) Okan Hoca için müthiş bir avantaj. Kaan, uzun topları çok iyi kullanan bir oyuncu. Bir not da Atilla Karaoğlan’a: Bazı pozisyonlarda Galatasaraylı oyunculara çok ucuz sarı kartlar gösterdi. Özellikle Kaan Ayhan’ın pozisyonunda neredeyse hiçbir şey yoktu. Icardi’yi ilk 11’de başlatarak mesaj da verdi. Okan Hoca, daha önce de dediğim gibi akıllı (bir açıdan kurnaz) hareket ediyor. Bir yandan Osimhen’i son 20 dakika alıp antreman yaptırıyor. Bir yandan Osimhen’e sana Bodo maçında ihtiyacım var diyor. Bir yandan da Icardi’ye sen bu takım için önemlisin deyip gönlünü aldı. Tabi Icardi’nin şımarıklığı artık bırakıp bu jesti gördüm demesi için form tutması lazım.

Açıkçası Galatasaray’ın şu anki süper lig performansına çok da yorum yapacak bir husus yok. Rakipleri dağınık bir hava sergiliyor. Toparlarlarsa ve yarış kızışırsa daha çok yoruma açık bir konu olur. Galatasaray’ın önündeki en büyük engel, kritik olan Ocak ve Şubat ayları. Onun dışında Süper Lig açısından çok büyük bir risk görünmüyor.

Dün gecenin galibiyetinden çok bence en büyük kazancı Leroy Sane oldu. Bir süre yedek bırakılması ve milli takım arasında dinlenmesi işe yaramış gibi görünüyor. Özellikle hırsı çok hoşuma gitti. Tek bir sorun var gibi: Kondisyonu hâlâ yetersiz. 38. dakikada, pas beklemesi gereken bir pozisyonda nefes nefese kalıp eğildiği için arkadaşları pas atmak istemedi. Eğer önceki maçlardaki performans düşüklüğü kondisyonsuzluktansa, bir an önce gerekli antrenmanlar yapılmalı. Çünkü alışma süresini çoktan geçti.

Bakalım Bodo maçında ne olacak? Milli maç arası sonrası maçı evinde oynayacak olması büyük avantaj. Ancak Bodo’nun, Norveç Ligi’nin erken başlamasından dolayı daha oturmuş bir takım olması ve son dönemdeki maç performansları (örneğin Şampiyonlar Ligi’nde Tottenham ile berabere kalmaları) Galatasaray için bir dezavantaj sayılabilir.Bodo iyi ve diri bir takım. Geçen senenin Avrupa Ligi yarı finalisti. Orda da şampiyon olan Tottenham’a elenmişlerdi. Bu nedenle Cimbom puan kaybederse benim için pek de sürpriz olmaz. Temennimiz, 3 puanı alıp yerini güçlendirmesi.

Her ne kadar basketbolda ve voleybolda güzel sonuçlar alsak da futboldaki Avrupa karnemiz çok kötü. Bunu zaten herkes biliyor. Bunun arkasında birçok sebep vardır ve tartışılabilir ama bence en büyük sebep: Haddini Bilmemek…

Haddini bilmemek bir kibir göstergesidir ama anlamı sadece o değil. Terminolojik olarak, sınırını, ölçünü, neler yapabileceğini bilmemektir. Bir yerden sonra haddini bileceksin. Bu, hiçbir şey yapma, olanı kabul et, gelişme/geliştirme değil. Ama elinde ne var, ne yapabilirsin bir bakıver. Ona göre davran, ona göre hedef koy.

Kibir ve Frankfurt Faciası

Örneğin Galatasaray’ın Frankfurt karşısında fark yemesi. Tek kelimeyle, ne olduğunu ne oynadığını tam olarak bilememe. Hep diyorum, Avrupa başka bir kulvar. Karşındaki takım Eyüpspor veya Gaziantep değil. Sen Anadolu takımlarına karşı oynadığın gibi oynamaya kalkarsan, bir süreliğine rakibi sıkıştırırsın, gol de atarsın ama arkada inanılmaz açıklar bırakırsın. Bir bakmışsın 3 tane arka arkaya gol yemişsin, oyundan düşmüşsün.

Ayrıca başka bir haddini bilmeme durumu var: Defans kurgusu bu maçta mı değiştirilir kardeşim? Şampiyonlar Ligi senin deneme tahtan mı OKAN BURUK? Belki Fatih Hoca’dan aldığın en kötü ders bu. Sonuç ne olursa olsun Galatasaray önde basarmış da, iyi futbol izletirmiş de… Birincisi zaten iyi bir futbol yok. İkincisi oynadığın son 30 küsur maçın sadece 3 ya da 4’ünü kazanmışsın. Demek ki felsefen/stratejin yanlış. Bu kadar taraftarın beklentisini, takımın ve ülkenin kaynaklarını “Bizde böyle” diyerek beylik ve jenerik yaklaşımlarla heba edemezsin.

Eğer örnek alacaksan bir de Lucescu’yu örnek al. Herkes, Fatih Terim’den sonra çok eleştiriyordu, “takımı yavaş oynatıyor” vs. O eleştirilen adam, bu taktikle Galatasaray’ı bugünle kıyaslanmayacak bir kadroyla şampiyon yaptı. Beşiktaş’ı şampiyon yaptı. Yıllarca Shakhtar Donetsk’i yönetti ve kupalar kazandı.

Bir parantez de Sane’ye açayım. Evet, kabul, büyük umutlarla geldi. Ben de katkı sağlayacağını düşünüyordum. Tamam, her futbolcunun bir alışma evresi vardır. Ama nereye kadar bu kötü oyunu izleyeceğiz? Buna mecbur muyuz? Satmadınız Barış Alper’i, hedeflerimiz var diye. Koy Sane’nin yerine, veya Yunus’u koy oraya. Oynamıyorsa da oynamaz. Bu takımdan kimler geldi geçti. Eğer topçunun oynamakta gözü varsa belli eder kendini, bak İlkay’a. Belli etmeye başladı kendini. Umarım performansı düşmez.

Galatasaray için “Şöyle puan alırız, böyle kazanırız” diyenlere de sözüm: Bodo ve USG’yi de çok yabana atmayın. İnşallah işler istediğimiz gibi gider.

Fenerbahçe, Dallas Dizisi Gibi

Fenerbahçe’nin bu yaz başına gelenler pembe dizi kıvamında. Anlaştığın ama maçtan önce almadığın adam sana gol atacak. Sen o tek golle maçı kaybedeceksin ve eleneceksin. Teknik direktörün (kibirin yürüyen versiyonu) seni ve Türk futbolunu sürekli aşağılayacak (eleştiri seviyesinde haklı olduğu yerler vardır ama zorla mı getirdiler buraya), sonra sana gol atan adamı kadrona dahil edeceksin, teknik direktörün kovulacak (geç ama doğru bir karar) ve — “cherry on the cake” — kovulan adam seni eleyen ve Şampiyonlar Ligi’ne katılan takımın başına geçecek.

Seçimi beklemeden eski başkan yeni bir teknik direktörle anlaşacak ve daha ikinci maçının ortasında başkan değişecek. Yeni teknik direktör de maç sonu röportajında “Bu değişimin etkisini en aza indirmeye çalıştık” diyecek. Rüyada görsen “Üstüm açık mı kaldı acaba?” diye sorgularsın.

Tüm bu olanlar bence, şafak öncesi bir karanlık dönemi olabilir, eğer gereken dersler çıkartılırsa. Öncelikle başkan değişimi çok olumlu bir şey. Yine kibir konusuna geliyorum: Önceki başkanın kibirli tavırları Fenerbahçe’nin bu halde olmasının en büyük sebebi olarak görüyorum. Neyse.

Sadettin Saran şunu yapmalı: Takımı ve teknik direktörü korumalı ki son açıklamaları bu yönde. Bu sene başarılı olamazsa, “Ben mi kurdum bu takımı?” diyecek. Başarılı olursa, “Bak başkanmış sebebi” diyecek taraftar. Her iki açıdan da Sadettin Saran bu sene rahat. Ama yine de geleceği tasarlamak adına takımın başında Aykut Kocaman gibi biri sportif direktör olarak atanmalı.

Teknik analize gelirsek, Fenerbahçe’nin Trabzonspor karşısındaki futbolunu çok beğendim. Tartışmalı pozisyonlar bir yana, Fener bu motivasyonuyla 10 kere Trabzon’la oynasaydı, Trabzon maçı alamazdı, belki berabere biterdi. Tedesco, takımı çok iyi çözmüş. Fatih Tekke oyunu geriden başlatmak isteyen bir teknik adam. Fenerbahçe de önde baskıyı kurunca ve rakip 10 kişi kalınca, oyunu aldı.

Tek bir handikap var: 90 dakika oyunu önde baskılayamazsın,ki son 10-15 dakika kondisyon bitti. Fener’in de böyle bir zaafı var. Ve bu kondisyon, Alanya ve Kasımpaşa maçlarına da yansıdı. Alanya maçının ikinci yarısının yarısı hariç, takım neredeyse yok. Takım bir müddetten sonra ağır kalıyor ve koşamıyor. Umarım Zagreb maçı öncesi kendini toparlamıştır. Çünkü Fener, Avrupa Ligi konusunda çok şanslı. Çok iyi bir kura çektiler ve kupada onu zorlayacak rakipleri çok az. Umarım bu şansı değerlendirirler.

Beşiktaş Kayıplarda

Beşiktaş konusunda çok da diyebileceğim bir söz yok. Bir ileri iki geri şeklinde gidiyorlar. Sergen’in işi hiç kolay değil. Ama görünen o ki, Kasım ayı “havlu atma kaygısı” loading…

Biraz uzun bir yazı oldu ama çok konu birikmişti. Özetle;birincisi, biz ancak köyümüzün horozu olabiliyoruz. O yüzden başlığı “Hadi gel köyümüze geri dönelim” diye attım. İkincisi, ne iş yapıyorsak yapalım, önce haddimizi bilelim, kibirlenmeyelim. Yoksa Rıdvan Dilmen’in dediği gibi: “Havaya girersen…” Gerisini futbolu yakından takip edenler iyi bilir

Herkese iyi bir futbol haftası diliyorum.

Uzun zamandır Kerem Aktürkoğlu’nun Benfica’dan Fenerbahçe’ye transferi gündemdeydi. Hatta görüşmeler (belki de anlaşma diyelim) Fenerbahçe–Benfica eşleşmesinden önce başlamıştı. O günlerden bugüne kadar olan süreçte uçaklar gitti geldi, Benfica Fenerbahçe’yi Şampiyonlar Ligi’nden eledi, teknik direktör Jose Mourinho kovuldu ve iki üç gün öncesine kadar bu transferin yapılacağı belliydi.

Bir anda, birçok insanın bilmediği “öncelik hakkı” diye bir madde ortaya çıktı. Kerem Aktürkoğlu’nun Benfica’ya satış sözleşmesinde Galatasaray’ın öncelik (rüçhan) hakkı varmış. Bu maddeye istinaden Benfica yönetimi, Galatasaray’a bildirimde bulunarak bu hakkı kullanıp kullanmak istemediklerini soracakmış. Yönetimin cevap vermesi için 5 iş günü varmış. Eğer bu 5 gün beklenseydi, Fenerbahçe Kerem’i UEFA’ya bildiremeyecekti.

Ne ilginçtir ki, Galatasaray yönetimi bu hakkı kullanmayacaklarını anında deklare etti. Bunun adı centilmenlik midir? Fenerbahçe’nin görevdeki başkanı sana “patolojik vaka” diyecek, bir önceki başkan “sinek ikili” yakıştırması yapacak, her fırsatta “yapı diyerek seni gizliden iş çeviren takım” ilan edecek ve sen de centilmenlik yapacaksın. Gereği var mıydı şimdi buna? Bazen ders vermeyi de bileceksin. Eğer yapıyorsan, o zaman da taraftarın istifa bağırışlarını ve tepkilerini kabul edeceksin.

Kerem Aktürkoğlu’nun Fener’e Transferi

Yıllar önce Fatih Terim’in bir sitemi vardı: “Üç büyükler arasında neden transfer olmasın? Neden bu kadar aşırı tepki veriliyor?” diye soruyordu. Bence siteminde oldukça haklıydı. Bugün Cimbom’da oynayan bir topçu, yarın Fenerbahçe’de veya Beşiktaş’ta da gayet oynayabilmeli. Profesyonellik bunu gerektirir. Bu açıdan Kerem, Fenerbahçe’ye hayırlı olsun.

Ama futbolcuların da şunu bilmesi lazım: Bir takıma transfer oluyorsan –ya da olma ihtimalin varsa– öncesinde o takıma hakaret etmeyeceksin. Ediyorsan, eleştirileri de kabul edeceksin. Hee, eleştiri olunca ne oluyor? Bir iki gün konuşulur, geçer. Ligler ve hele ki Avrupa kupalarında maçlar kızışınca herkes unutur ve tarih yine başarılı olanları yazar.

Fenerbahçe’den Transfer Çalımı

Dün gelen haberler inanılmazdı. Fenerbahçe, Kerem transferinin ardından Asensio’yu açıkladı. Ve bu yazıyı yazarken Ederson transferini bitirdi haberleri çalkalanıyordu. Açıkta olan tüm futbolcuları, tüm takımlar alma hakkına sahiptir. Kimse kusura bakmasın. Fenerbahçe bir aksilik olmaz da alırsa, ne diyebilirsiniz ki?

Birkaç yazı öncesinde “Atanın var da tutanın nerede?” diye yazmıştım. Senin eski ve efsane kalecin “Ben gideceğim.” dediğinin üzerinden neredeyse 8 ay geçti. Bunca zaman ne yaptınız? Hiç mi hesap etmediniz Ederson’u başkası da ister diye? Donnarumma el açmış sizi mi bekliyordu. Ederson’la anlaşmışken neden başka kaleci üstüne tekrar yoğunlaştınız.Tek senaryo üzerine plan mı yapılır arkadaş?

Bu saatten sonra Donnarumma veya Lammens seviyesinde bir kaleci almazsan, demezler mi: “Şampiyonlar Ligi’nde kaleye Osimhen’i mi koyacağız?” Umarım “Günay da iyi kaleciydi.” falan demeye başlamazlar. Son olarak; Onana’yı kimse kurtarıcı diye beklemesin.

Tarih Yazıldı: Malta’da Bir İlk

Malta futbolu için unutulmaz bir gece geride kaldı. Hamrun Spartans, Avrupa kupalarında tarihinde ilk kez gruplara kaldı.

Bu sadece bir spor başarısı değil; Malta futbolunun geleceği adına da tarihi bir adım.

Başarıda futbolcuların emeği kadar, ciddi yatırımlarıyla öne çıkan Başkan Joseph Portelli’nin payı da büyük.

Konferans Ligi’nin Önemi

Birçok insan Konferans Ligi’nin küçümsese de ben çok önemli bir organizasyon olarak görüyorum. UEFA’yı tebrik etmek gerek. Konferans Ligi, yıllardır düşük bütçeli kulüplerin Avrupa sahnesinde rekabet etmesini sağlayan bir pencere açtı.

Eskiden Şampiyonlar Ligi ve Avrupa Ligi, neredeyse sadece dev kulüplerin oyun alanıydı. Şimdi ise her ülke, gelişim için gerçek bir fırsat buluyor. Malta da bunun en somut örneklerinden biri oldu.

Kura Çekimi ve Heyecanlı Maçlar

Kuralar çekildi, eşleşmeler belli oldu. Hamrun, Samsunspor deplasmanına gidiyor.

İki dikkat çekici eşleşme daha var: Teknik direktörlüğünü Arda Turan’ın yaptığı Shakhtar Donetsk, ve Beşiktaş’ı eleyen İsviçre ekibi Lausanne.

Shakhtar maçı Malta’da oynanacak. Futbolseverlere tavsiyem: O maçı tribünden izleme fırsatını kaçırmayın.

Fenerbahçe ve Beşiktaş’ın Avrupa Serüveni

Uzun zamandır bu kulüplerin en büyük problemi sahada değil, masada. Her gelen başkan “Bana süre verin” diyor.Profesyonellikten uzak, “ben bilirim” anlayışı sürüyor.Sonra başarısızlıklar. Taraftar doğal olarak sitem ediyor. Yönetimler ise “Destek göremedim” bahanesine sığınıyor.Bu kafayla, Mourinho’lar Rijkaard’lar, Hiddink’ler gelir ama hiçbir şey yapamazlar. Yapmak da istemez ve giderler.

Fenerbahçe’nin Şansı

Fenerbahçe’nin Avrupa Ligi kurası oldukça avantajlı. Ben olsam tek hedef koyarım: Avrupa’da ilerlemek. Yarı finale kalmak bile taraftar için büyük gurur olur. Kimse de size neden şampiyon olamadın demez.

Bir çok yazımda Okan Buruk’un bu stratejisi’ne değindim. “Hepsinin aynı anda götüremiyorsan birini seç ve saldır.”Yeni yönetim ve teknik ekip de bu anlayışı benimserse, işler değişebilir.

Bu haftanın güncel konusu: Barış Alper Yılmaz’ın transferi. Özellikle yakından takip edenler gelişmelerden haberdardır. Özetle, bir Suudi Arabistan takımı Barış’a çok iyi bir teklif yaptı ve görünen o ki Barış da bu teklifi kabul etmek istiyor. Çok farklı yorumlamalar oldu. Bunların bir kısmına eleştirel, bir kısmına da destekleyen görüşlerimi iletmek istiyorum. Tüm yorumlarımı her bakış açısına objektif yaklaşarak yapmaya çalıştım.

• Allah Keçiörengücü’ne bu süreçte sabır versin

Açıkçası bu transfer gerçekleşirse Galatasaray zarar görür, evet (Sacha Boey’in yeri hala dolmuyor) ama uzun vadede ne yazık ki Barış da kaybeder. Bir dönem Çin furyası vardı; gidip tekrar dönenlerin halini gördük.

Ben, bizle alakalı olsun olmasın, her olaydan bir ders çıkarabileceğimi düşünen biriyim. Burdan bakıp da herkes kendi profesyonal hayatını sorgulayabilir: Para mı, profesyonellik mi ve sadakat mi?

Galatasaray’ın bu hafta Karagümrük karşısında aldığı galibiyet sonrası yine aynı tartışmalar gündeme oturdu. Bazı okuyucular Gaziantep maçı sonrası, yazıya tepki göstermişti ama şunu en başta söylemeliyim: Ben hataları kimin lehine veya aleyhine olduğuna bakmaksızın dile getiriyorum. Hakem hataları yalnızca Galatasaray’ın değil, Fenerbahçe’nin, Beşiktaş’ın, Trabzonspor’un ve hatta Anadolu kulüplerinin de başına geliyor. Bunun bir benzerini de Göztepe – Fenerbahçe maçında görmüş olduk.

Önce herkesin kendi çöplüğüne bir bakması lazım. Yıllarca başarısızlık yaşayan, sürekli teknik direktör ve futbolcu değiştiren, kongrelerinde bile birlik sağlayamayan kulüplerin, rakiplerinin şampiyonluklarını yalnızca hakem hatalarına bağlaması doğru değil. Üç yıl üst üste şampiyon olan bir takımı sadece “hakemlerle kazanıyor” diyerek küçümsemeye çalışmaktansa, dönüp kendi iç muhasebenizi yapmanız daha doğru.

Galatasaray’ın şampiyonlukları hakedilmiş şampiyonluklardır. Bu, rakiplerin başarısızlığını gizlemek için kullanılan bir argüman değil; sahada verilen mücadelenin sonucudur. Elbette hatalardan kaynaklanan puanlar veya avantajlarolmuştur. Ama herkesin önce kendi takımının yanlışlarını da, kendi lehine olan hataları da delikanlıca söylemesi gerekir.İşte o zaman oturur “sen şunu yapmıştun, bana şu olmuştu”konuşuruz. Çünkü yalnızca karşı tarafı suçlayarak, “biz temiziz siz kötüsünüz” yaklaşımıyla ilerlemek Türk futboluna hiçbir şey kazandırmaz.

Gelelim Karagümrük maçına. Galatasaray rölantide oynadı ama üç puanı aldı. Tartışmalı pozisyonlar vardı. Barış Alper’in gol öncesi rakibini ittiği hareket kesinlikle faul. Gol iptal edilmeliydi. Buna katılıyorum. Ama aynı maçta Karagümrüklü oyuncu Doh’un yaptığı hareket de tartışmasız kırmızı karttı. Bunu görmezden gelerek sadece işinize gelen kısmını konuşursanız, samimi olmazsınız.

Buradaki en büyük sorun, hakemlerin aldığı kararlarda bir standardı yakalayamaması. Bir bakıyosunuz olmayacak bir pozisyona penaltı çalıyor, diğer maçlarda ise çalmıyor. Biri, başka birinin yüzüne dirsek atıyor. Diğeri topu alıcam diye rakibinin yüzünü itiyor. Ama kural yüze dokunamazsın diyor. (bknz. TFF Teknik Bilgilendirme Madde 2: Eğer oyuncunun yüzüne eller ve kollar ile bilinçli bir şekilde darbe varsa, bu darbenin hız ve şiddetine göre Sarı Kart veya Kırmızı Kart uygulanması gerekir.)

Bir diğer önemli konu ise Fenerbahçe. Avrupa’da Feyenord karşısında oynanan oyun alınan galibiyet gerçekten takdire şayan. Ben, özellikle yabancı rakiplere karşı oynanan maçlarataraftarlık penceresinden bakmıyorum. Bu tür başarılar yalnızca Fenerbahçe’ye değil, Galatasaray’a ve diğer tüm takımlarına da seviye atlatır. Rekabet kaliteyi artırır. Eğer Fenerbahçe, rakiplerini sürekli eleştirmeyi bırakır, oyununa bakar, kendi içinde birliği sağlayabilir, gerekli transferleri de beklemeden yaparsa, bu sezon şampiyonluğun en güçlü adayı olur. Hatta şampiyon olursa ben de yine aynı şekilde, delikanlıca sorumu sorarım: “O gün geldiğinde, hakem hatalarıyla şampiyon olduk diyecek misiniz?”

]]> https://www.maltahaber.com/herkes-igneyi-kendine-batirsin/feed/ 0 https://www.maltahaber.com/maltada-buyuk-bir-deprem-olur-mu/ https://www.maltahaber.com/maltada-buyuk-bir-deprem-olur-mu/?noamp=mobile#respond Tue, 12 Aug 2025 12:57:04 +0000 https://www.maltahaber.com/?p=52325 12 Ağustos 2025 | Dostcan SEVİM

10 Ağustos günü, Balıkesir’de meydana gelen deprem hepimizin yüreğini burktu. Binlerce kilometre uzakta olsak da memleketten gelen her sarsıntı haberi, bizleri ister istemez hem üzgün hem de düşünceli yapıyor. Bu olay, “Peki Malta’da deprem olur mu?” sorusunu akla getirdi. Bir süredir yazmak istiyordum; bu vesileyle kısa bilgiler vermek istedim.

Mesleğiminizin bir parçası olması nedeniyle deprem çeşitleri ve etkileri hakkında bilgimiz oluyor ama bu bilgileri laboratuvar ortamında deneylerle test edip elde edemiyoruz ne yazık ki. Ancak kıta hareketlerini ve geçmiş verileri analiz ederek tahminlerde bulunabiliyoruz.

Önce jeolojik yapıya ve Malta’nın konumuna bakalım. Malta, tektonik olarak Afrika kıtasında yer almakta. Adanın altında, Afrika Levhası ile Avrasya Levhası arasındaki karmaşık bir tektonik yapı bulunuyor. En basit ağızla, Afrika kıtası, Avrasya kıtasına doğru baskı uyguluyor. Çok şükür ki, bu iki büyük levhanın kesişme noktasında değiliz. Yani bilindiği kadarıyla yıkıcı hasar oluşturacak bir fay hattı yok. Ancak, fay hatları doğrudan Malta’nın altından geçmese de, çevredeki hareketler zaman zaman adada sarsıntılar oluşturabiliyor.

Jeolojik bilginin yanında, geçmişe ait kayıtlar da bize gelecek hakkında fikir verebilir. Bu nedenle istatistik bilimi inanılmaz önemlidir. Tarihi kayıtlara baktığımızda, Malta’da büyük yıkıcı depremler nadir görülmekte. En bilinen ve en çok yıkıma sebep olmuş olay, 1693 yılında Sicilya merkezli meydana gelen ve Malta’da da şiddetli hissedilen deprem. O dönemde bazı binalarda çatlaklar oluşmuş, kiliselerin kubbelerinde hasar meydana gelmiş. Bu tarihten bugüne kadar büyüklüğü 5’in üzerinde olan sekiz deprem kayıtlara geçmiş durumda. Bunlar arasında bana göre en dikkat çekici olanı, 1856 yılında Girit’te meydana gelen depremdir. Buuzaklıktaki bir sarsıntının Malta’yı etkilemesi, depremin büyüklüğü hakkında önemli bir fikir veriyor.

Malta’da çok yıkıcı bir deprem olasılığı, elimizdeki verilere bakıldığında düşük ama sıfır değil. Çünkü doğa olaylarının kesinliğini bilmek mümkün değil. Nerede yaşarsak yaşayalım, doğa olaylarına karşı hazırlıklı olmak en doğru yaklaşım. Tedbirli olmak, korkmak değil; bilinçli yaşamak demektir.

Bu nedenle naçizane tavsiyem şudur: Malta’daki konutlar, günümüzde bile genellikle geleneksel yöntemlerle inşa ediliyor. Bu yapı sistemi, küçük depremlere karşı dayanıklı olsa da, büyük bir depremde farklı riskler barındırabilir. Mevcut teknoloji bu riskleri bir nebze azaltsa da yaşlı binaların ne kalitede yapıldığı meçhul. Bu yüzden özellikle ev alırken veya kiralarken bir mühendisten görüş almanızı öneririm.

Umarım bu bilgiler, Malta’daki Türk topluluğu için hem aydınlatıcı hem de iç rahatlatıcı olur.