Şampiyonluk yarışının en kritik virajlarından biri olan Beşiktaş – Galatasaray derbisi tam anlamıyla skandal kararların gölgesinde oynandı. Galatasaray 10 kişi kaldıktan sonra maçın hikâyesi tamamen değişti. Beşiktaş yüklenmeye başladı ama bu noktada Galatasaray’ı ayakta tutan isim Uğurcan oldu. Kaleci bazen bir takımdır derler ya… Bu maç tam olarak öyleydi. Galatasaray’ın skoru tutmasında en büyük pay ondaydı.

Barış Alper Yılmaz fizik gücü ve hızıyla Beşiktaş’ın sağ koridorunu ciddi şekilde rahatsız etti. Ama yine klasik problem: son vuruş. O fizik, o patlayıcılık var ama bitiricilik olmayınca bütün aksiyonlar yarım kalıyor. Hep beğendiğim Sara ise bu maçta adeta yoktu. Orta sahada Ndidi’nin alan kapatması ve savunma dengesi Galatasaray’ın oyun kurmasını ciddi şekilde bozdu.

Lemina konusunu artık romantizmle açıklayamayız. Galatasaray’da ilk 11 seviyesinin altına düştüğünü bu maç net şekilde gösterdi. Sane’ye gelirsek… Asist yaptı ama Galatasaray’ın sezon başında hayal ettiği Sane bu değil. O patlayıcı, oyunu kıran kanat oyuncusu görüntüsünden çok uzak. Bu takımın bütün eksiklerini kapatan ise yine Osimhen oluyor. Galatasaray’ın hücumunun sigortası gibi.

Beşiktaş tarafında ise kaybedilen bir maç var ama kötü bir takım görüntüsü yok. Soldan Olaitan, ileride Oh ve Orkun sürekli zorladı. Ama karşılarında duvar gibi bir Uğurcan vardı. Bazen futbol böyle bir oyun. Cerny vasat kaldı, Cengiz o koridordan beklenen katkıyı veremedi. Ama yine de şunu söylemek lazım: Bu Beşiktaş, ligin ilk yarısındaki Beşiktaş’tan çok daha derli toplu. Birkaç doğru takviyeyle gelecek sezonun ciddi şampiyonluk adaylarından biri olacağını gösterdi.

Özetle klasik futbol cümlesi yine kazandı: Atanı ve tutanı iyi olan kazanır. Galatasaray’ın hem atanı vardı hem tutanı.

Hakem konusuna gelirsek… Açık söyleyeyim, bu maçı kim kaybetse hakeme isyan edecekti. Murillo’nun Barış’a yaptığı ve beklenen kırmızı kart… Sane’ye verilmeyen kırmızı… Orkun pozisyonu… Osimhen pozisyonu… Liste uzar gider. Türkiye’de artık maçtan sonra hakem konuşmamak imkânsız.

Fenerbahçe cephesine gelirsek… Son dakikada gelen 3-2’lik galibiyet var ama bana şampiyonluk yarışı hissi vermiyor. Geçen sezonun son haftalarında Mourinho’lu takım nasıl konsantrasyon kaybı yaşadıysa, Fenerbahçe yine o ruh haline yakın bir görüntü veriyor. Tedesco ise gün geçtikçe tribün desteğini kaybediyor.

Kante konusunda artık insanın aklına komplo teorileri geliyor. Sözleşmesinde “ilk 11 başlar” maddesi mi var diye düşünmeden edemiyorsunuz. Çünkü sahadaki performansla açıklamak zor.

Normalde bu tür maçlarda Fenerbahçe istatistik olarak rakibini ezerdi. Ama bu maçta o üstünlük de yoktu. İlginç şekilde Kerem ve Kante çıktıktan sonra Fenerbahçe oyunun iplerini eline aldı. Kerem’in sol kanattan içe yaptığı koşular Asensio’nun yaratıcılığını adeta boğuyordu. Kerem çıktıktan sonra Nene – Asensio bağlantısı çok daha akıcı hale geldi.

Bu maçta da hakem kararları tartışmalıydı. Guendouzi’nin kontrolsüz faulü ve atlanılan kırmızı kart… Osterwolde’nin pehlivan gibi rakibini yere indirdiği pozisyon… Fenerbahçe yedek kulübesi sürekli ayaktaydı, sürekli itiraz halindeydi.

Burada insanın aklına şu soru geliyor: Beşiktaş – Galatasaray maçındaki tartışmalardan sonra Fenerbahçe’nin kendi maçında her pozisyona toplu itiraz etmesi taktiksel bir baskı mıydı?

Bilemiyoruz.

Ama bildiğimiz bir şey var: Türkiye’de hakemler kötü oldukça, bu “denge kurma” çabası yani eyyam kültürü büyüyor. Hakemler kendilerince eşitlemeye çalıştıkça taraftarlar bunu rakibi kayırmak olarak görüyor.

Ve sonuçta futbol konuşmak yerine yine düdük konuşuyoruz. Gördüğüm : Türkiye’de futbol bir spor değil, bitmeyen bir tartışma programı.

Maçın ilk golü, 7. dakikada Malta savunma oyuncusunun kendi kalesine attığı golle geldi ve Türkiye’yi 1-0 öne geçirdi. Ardından 29. dakikada Ebru Topçu skoru 2-0’a taşıyarak ilk yarının sonucunu belirledi. Maçın son anlarında 88. dakikada Arzu Karabulut sahneye çıkarak skor tabelasını 3-0 yaptı ve Türkiye’nin galibiyetini perçinledi.

Karşılaşma boyunca Türkiye, topa sahip olma ve gol pozisyonu üretmede etkin bir futbol ortaya koyarken, Malta kontrollü bir oyunla rakibinin ataklarına cevap aradı ancak sahadan puansız ayrıldı. Türkiye’nin grubundaki bir sonraki sınavı 7 Mart Cumartesi günü deplasmanda Kuzey İrlanda ile olacak.

Akademinin temel amacı yalnızca satranç öğretmek değil; düşünen, analiz eden, strateji kurabilen ve özgüvenli bireyler yetiştirmek. Satranç, çocukların zihinsel gelişimine katkı sağlayan en güçlü sporlardan biri. Bu bilinçle, FD Satranc Akademisi Malta’daki çocuklara ve gençlere sistemli, disiplinli ve uluslararası standartlarda bir eğitim sunuyor.

Güçlü ve Uluslararası Tecrübeye Sahip Eğitmen Kadrosu

FD Satranç Akademisi’nin en büyük gücü, alanında deneyimli ve FIDE (Dünya Satranç Federasyonu) lisanslı eğitmen kadrosudur.

Onur Can Pala – Türkiye ve Malta kayıtlı profesyonel FIDE oyuncusu.

Elena (Ellie) Ghitza – FIDE lisanslı eğitmen, Malta’yı uluslararası organizasyonlarda temsil etmiş güçlü bir oyuncu

Matthias Gatt – Malta gençler kategorilerinde önemli dereceler elde etmiş, ulusal eğitmen

Eğitmenler sadece teorik bilgi aktarmakla kalmıyor; turnuva deneyimi, oyun analizi ve psikolojik hazırlık gibi profesyonel unsurları da eğitim sürecine dahil ediyor.

Malta Şampiyonu FD Satranc Akademisi’ne katıldı!

Son iki yılın Malta Satranc Şampiyonu Jack Mizzi, FD Satranç Akademisi oyuncusudur. Bu akademi için büyük bir gurur olduğu kadar, akademinin vizyonunun da somut bir göstergesidir.

FD Satranc Akademisi Jack Mizzi’yi yakın zamanda Graz Chess Open uluslararası turnuvasına göndererek akademi olarak ilk uluslararası temsilini gerçekleştirdi. Bu adım, Malta’daki genç satranç oyuncularının artık yalnızca yerel turnuvalarla sınırlı kalmayacağını; Avrupa sahnesine de taşınacağını gösteren önemli bir kilometre taşıdır.

Akademi Hedefi: Malta’da Satrançta Öncü Bir Organizasyon

FD Satranç Akademisi’nin hedefi yalnızca ders vermek değil; Malta’da satranç alanında öncü ve sürdürülebilir bir yapı kurmak.

-Düzenli turnuvalar

-Uluslararası iş birlikleri

-FIDE rated organizasyonlar

-Yurt dışı turnuva katılımları

-Genç yeteneklerin erken yaşta keşfi ve profesyonel gelişimi

2026-2027 sezonu itibarıyla FD Satranc Akademisi daha büyük, uluslararası ve FIDE onaylı organizasyonlara imza atmak için çalışmalarıni sürdürüyor.

Türk Toplumuna Çağrımız

Malta’daki Türk ailelere özellikle seslenmek isteyen akademi, cocukların stratejik düşünme becerilerini geliştirmek, disiplin kazanmalarını sağlamak ve uluslararası bir spor kültürü içinde büyümelerini desteklemek için satrancin büyük bir fırsat oldugunu savunuyor.

“Satranç sadece bir oyun değil; bir karakter inşasıdır ve biz Malta’da bu inşanın öncüsü olmaya adayız.”

Takkenin içinde ne var ? Osimhen golü atıyor, yüzünde ifade yok. Sevinmiyor. Tribüne bakmıyor. Takıma koşmuyor. Bu neyin mesajı? Juventus’la bir temas mı var? Gitmek mi istiyor? Mutsuz mu? Sahada sürekli bağıran, sinirli, herkesle didişen bir profil. Performans olarak savaşçı, evet. Ama ruh hali alarm veriyor. Büyük oyuncu sadece gol atmaz, enerji verir. Burada bir şey var ve kimse konuşmuyor.

1-0’dan sonraki panik nedir? Rakip 10 kişi. On kişi! Buna rağmen Galatasaray pozisyon yiyor, hem de dalga dalga. Bu hangi oyun planı? Bu hangi organizasyon? Juventus 11 kişi kalsa ne olurdu sorusunu kimse sormuyor mu? 5.06 gol beklentisi vermişsin. Sezon rekoru kırdırmışsın. Sanki Juventus 12 kişi, Galatasaray 9 kişi oynuyor. Bu tabloyu başarı diye paketleyemezsiniz.

Maça doğru 11’le başlandı, doğru. Strateji başlangıçta makuldü. Torreira’nın o amatör penaltısına kadar oyun dengedeydi. Lemina-Torreira hattında kopukluk vardı ama kontrol tamamen kaybolmamıştı. Juventus 10 kişi kalıyor ve işte o an dağılma başlıyor. Rakip eksik kalınca Galatasaray eksiliyor. Bu nasıl bir psikoloji? Bu bana AZ eşleşmesini hatırlattı. Geçen sezon kaçan goller, mucize kurtarışlar… Bu sefer mucizeye sığınamadın, Uğurcan olmasa skor başka yere gidiyor.

Uğurcan üç gol yedi ama ayakta kaldı. Barış Alper mücadelelerin çoğunu kaybetti ama oyunun içinde kaldı. Osimhen ruhsal olarak sorunlu görünse de performans olarak zirvede. Sara iyiydi ama iyi oynarken çıktı. İlkay girdi. İlkay futbolu İngiltere’de bırakmış. 30 yaş üstü Premier Lig çıkışlı oyuncu transferine mesafem boşuna değil. Tempo başka, gerçek başka.

Juventus isim olarak büyük olabilir ama kadro kalitesi tartışılır. Bu kadar zayıf bir takıma karşı, hem de 10 kişi kalmışken eziliyorsan, buna “büyük Avrupa gecesi” diyemezsin. Tur geçti diye her şey doğru olmaz. Bazen skor hakikati örtmez, sadece erteler.

Sezon başında ne dedik? Allah’ın hakkı üçtür. Okan Buruk Avrupa’da iki sezon kötü performans verdi. Lig şampiyonlukları üçüncü krediyi açtı. Kağıt üstünde bu kredi şimdilik kurtarıldı. Ama oyun alarm veriyor. Avrupa’da tabela değil, oyun büyütür seni. Bu performans çok su kaldırır. Tur geldi ama soru işaretleri büyüdü.

Annesini üç yaşındayken kaybeden Osimhen, altı kardeşi ve babasıyla birlikte tek odalı bir evde yaşadıklarını belirterek, elektriklerinin kesildiği gecelerde bataklık kenarında oturup hayatını sorguladığını ifade etti.

Geçimlerini sağlayabilmek için sokakta su sattığını anlatan yıldız futbolcu, “İyi bir günde belki 2 dolar kazanabiliyordum” dedi. Trafikte araçların arasında koşarak satış yapan Osimhen, kazandığı parayı tamamen ailesinin yemek ve kira ihtiyaçları için harcadığını belirtti.

Genç yaşta yaptığı işlerin yalnızca sokak satıcılığıyla sınırlı olmadığını söyleyen Osimhen, Lagos’ta bir papaz için çalıştığını, e-posta bültenlerine kayıt topladığını ve dini kitaplar sattığını aktardı. Ancak en ağır işlerden biri olan drenaj kuyularında çalıştığını da dile getiren futbolcu, lağım temizleme işinde kuyunun içine inen kişi olduğunu söyledi.

Futbol kariyerine yeniden dönme kararı, Nijerya U17 Milli Takımı seçmelerine katılmasıyla başladı. Lagos’taki ilk seçmelerde elenen Osimhen, pes etmeyerek Abuja’daki ikinci seçmelere katıldı. Burada kendisine verilen 15 dakikalık sürede attığı iki gol, hayatının dönüm noktası oldu.

2015 yılında Şili’de düzenlenen U17 Dünya Kupası’nda 7 maçta 10 gol atarak gol kralı olan Osimhen, Nijerya ile dünya şampiyonluğu yaşadı. Bu başarının ardından Avrupa’ya transfer olan oyuncu, kariyerine Almanya’da Wolfsburg ile devam etti; daha sonra Lille ve Napoli formaları giydi.

Napoli’de teknik direktör Luciano Spalletti yönetiminde kariyerinin en önemli çıkışını yakalayan Osimhen, 2022–2023 sezonunda İtalya Serie A şampiyonluğu yaşayarak kulübün 33 yıllık hasretine son veren kadronun önemli parçalarından biri oldu.

Bugün kariyerini Galatasaray’da sürdüren Osimhen, Türkiye’ye transfer kararını kalbiyle verdiğini vurgulayarak, İstanbul’a indiğinde gece yarısı kendisini karşılayan binlerce taraftarın yaşattığı duygunun paradan çok daha değerli olduğunu söyledi.

Zorlu çocukluk yıllarına rağmen geldiği noktayı değerlendiren Osimhen, “Bir zamanlar çöplükte krampon arıyordum. Bir ayağımda Nike, diğerinde Puma vardı. Biri 40 numara, diğeri 38. Bugün buradaysam, bu Tanrı’nın lütfudur” ifadelerini kullandı.

Kaynak: https://www.theplayerstribune.com/victor-osimhen-soccer-football-galatasaray-nigeria-turkish

Forma ağırlığı, taraftar gücü, “biz büyüğüz” söylemi orada sökmez Avrupa’da. Sahada ne oynadığın yazar. Galatasaray çıktı, Juventus’a sadece skor atmadı; irade koydu. İlk yarı yenikti ama yılmadı. Oyun vardı. Plan vardı. Sakinlik vardı. Ama 5-2 yi kimse beklemiyordu. Juventus ‘un gururuyla oynadı , onur kırıcı bir şekilde yendi.Bu en tehlikelisidir zaten. Panik yapmayan büyük takımdır.

İkinci yarı vites yükseldi. Tempo arttı. Temas sertleşti. Juventus’un alışık olduğu o konfor alanı dağıldı. Barış ara transferlerden sonra baktı pabuç bağlı motoru taktı. Eski Barış ‘tan daha iyi Barış oldu. Bir baktılar ki karşılarında çekinen bir takım yok, Avrupa’da kimlik arayan bir takım var. İşte kırılma orada. Liverpool’dan sonra bir dev daha Cimbom’un gazabına uğradı. Geçen senelerde Avrupa’nın zayıf takımları karşısında sallanan Galatasaray bu sene yok orası kesin. 

Victor Osimhen gol atmadı belki ama savunmanın dengesini bozdu. Büyük forvet bazen tabelaya değil, rakibin zihnine yazar. Koşusuyla, baskısıyla, sürekli tehdit oluşuyla. Bir santrafor 5 gol olan maçta maçın yıldızlarından biri olur mu ? Kağıt üzerinde kötü maç dersin. Ama maçı izleyince bu adam gol atmasa da olur dedik. Gabriel Sara ise top ayağına geldiğinde oyunun ritmini ayarladı. Acele etmeyen, ne yaptığını bilen oyuncu farktır. Kalite bağırmaz, sızar.

Sacha Boey’in attığı gol bir bek golü değildi. Eboue’nin Real Madrid’e attığı golü hatırlattı bana. “Ben buradayım” diyen oyuncu golüydü. Avrupa’da cesaret bulaşıcıdır. O gol Juventus’un fişini çekti.

Eksik yok mu? Elbette var. Jakobs’un katkısı sınırlıydı. Bazı bireysel hatalar oldu. Ama sistem güçlü olunca bireysel hata oyunu yıkmaz. İşte yapı dediğimiz şey bu. Eğer büyük bir futbol mucizesi olmazsa bu tur artık Galatasaray’ın cebinde.

Şimdi gelelim diğer tabloya.

Fenerbahçe ile Nottingham Forest arasında fark sadece skor farkı değildi. Fizik farkıydı. Tempo farkıydı. Oyun aklı farkıydı. Bir takım sahada ne oynadığını biliyor, diğeri top nereye düşerse oraya koşuyordu.

Bu kadar fiziksel ezilme büyük takım için alarmdır. Avrupa’da ayakta kalmak istiyorsan orta saha dirençli olacak. N’Golo Kante… Güncel Kante bu mu yoksa eskiye dönecek mi ? Hayır güncel Kante buysa bu kadar patırtı bu yüzden mi çıktı? İsmail Yüksek’in tek gözünü bağla aşağı yukarı aynı katkıyı verir. Bu haliyle takımı taşıyan değil, takımla birlikte sürüklenen görüntüde. Anderson Talisca sahada silikti. Kerem klasik Kerem. 2-3 maç parlar, sonra kaybolur. Bu istikrarsızlıkla Avrupa yürüyüşü olmaz. Tekrar ediyorum. Fenerbahçe’nin Kerem’den beklentisi olacak tek şey Arap pazarından iyi bir bonservis. 

Aslında fiyasko ara transfer döneminde yaşandı. Onun sancıları çıkıyor! İsimler tatmin edici olsa da mühendislik olarak anlam veremediğim dönemdi. Matteo Guendouzi alındıysa Kante neden alındı? Kanat eksikken Musaba nerede ? Forvet neden eksik? Sidiki Cherif kötü oynayabilir. Ama onu tek opsiyon haline getiren akıl daha büyük problem. Mesele bir oyuncu değil, planlama.

Domenico Tedesco kötü hoca değil. Ama büyük maçta dokunuş yapamıyorsan, oyunun gidişatını değiştiremiyorsan o zaman teknik adamın etkisi tartışılır. Maçı bizim gibi izlemek büyük takım refleksi değildir.

Bir tarafta oyun kimliği olan bir takım.

Diğer tarafta hâlâ kimlik arayan bir yapı.

“Elenelim, lige odaklanalım” diyenler olabilir. Ama mesele sadece Avrupa değil. Psikoloji. Özgüven. İnanç. Ama tehlike büyük . Galatasaray! Çünkü Galatasaray ara transferde gerçekten çok fazla güçlendi. Yaptığı ara transferlerde karavan yok. Galatasaray rotasyon eksiğine muhteşem güçlendirdi. Eğer Galatasaray bu ivmeyi korursa ligde psikolojik üstünlük ciddi biçimde el değiştirir.

Avrupa’da gövde gösterisi yapan takım, ligde de favori olur. 

Samsunspor ise Konferans Kupası’nda deplasmanda Shkendija’yı 1-0 yendi. Skor küçük ama mesaj büyük: Ligde kötü giden Samsunspor Fink hocanın gelişi ile reaksiyon gösterdi. Tek bir golle yetindiler ama disiplin, mücadele ve doğru planla rakibi boğdular. Oldukça baskılı bir oyunun skoru 0-1 olmamalı olsa da bu turun kapısını sonuna kadar açtı. Bu tür zaferler, Samsunspor’un hem özgüvenini hem de rakiplerine karşı saygıyı artırır. Avrupa’da işaret verildi: “Bizi hafife almayın.” Konferans Ligi’ne talibiz! 

Bu adım, özellikle kısa mesafeli günlük ulaşım ihtiyaçları için bisikleti daha erişilebilir ve ekonomik bir alternatif haline getirmeyi hedefliyor. Artan yakıt maliyetleri ve şehir içi trafik yoğunluğu göz önünde bulundurulduğunda, e-bisikletlerin işe gidiş-gelişlerde ve günlük şehir içi hareketlilikte daha fazla tercih edilmesi bekleniyor.

Öte yandan, e-bisiklet kullanımı konusunda kararsız olanlar için özel bir deneme programı da sunuluyor. Malta merkezli mobilite girişimi Rota, kullanıcıların satın alma kararı vermeden önce birkaç hafta boyunca e-bisiklet deneyimlemesine imkân tanıyor. Bu sayede potansiyel kullanıcılar, e-bisikletin günlük yaşamlarına ne ölçüde uyum sağladığını test edebiliyor.

Ulaştırma otoriteleri, güncellenen teşvik programıyla birlikte hem karbon emisyonlarının azaltılmasını hem de Malta’da alternatif ulaşım alışkanlıklarının yaygınlaştırılmasını amaçlıyor.

Tedesco’nun forvetsiz denemeleri hâlâ merak uyandırıyor. “Bir şeyler deniyor” dedik, evet, ama sistemin sahada nasıl işleyeceğini görmek için daha ciddi maçlar gerekiyor. Fenerbahçe’nin pozisyon zenginliği ve baskıdaki dinamizmi ise olumlu sinyaller veriyor. Kante’nin performansı normalin altındaydı, ama ilk maçını oynuyordu, takımı yeni tanıyor, ritmi oturtamıyor. Yine de kısa bir pasla üç rakip oyuncuyu oyundan düşürdüğü an kaliteyi hissettirdi. Forvetsiz sistemin sınavını ise önümüzdeki ciddi maçlarda göreceğiz ve merak tüm futbol kamuoyunu sarıyor.

Galatasaray tarafında ise net bir galibiyet var ve bunun hakkını verdiler. Osimhen’in neredeyse sıfır açıdan attığı gol, “Osimhen golü” tanımını karşılıyor. Noa Lang göz doldurdu, Barış Alper ise ara transferden sonra kendini toparlamış gibi. Jakobs sakatlık sorunu olmasa ligin en iyisi olabilirdi. 3-0’lık skor ve üç direkten dönen toplar, Galatasaray’ın sahadaki hegemonya kurma kapasitesini gözler önüne seriyor. Sara ise bu takımın ilk yazılması gereken oyuncusu olduğunu bir kez daha kanıtladı. Yine de Galatasaray’da rotasyon stoper eksikliği ciddi bir sorun. Abdülkerim’in yokluğunda savunma hattı nasıl bir tandem oluşturacak, işte bu büyük soru işareti.

Beşiktaş ise bu sezon ilk kez gerçekten göz doldurdu. Skordan bağımsız olarak kontratak oynamaya başlamaları, sahadaki ritmi ve dinamizmi artırdı. Cerny vasat bir performans sergilese de kanatlardan katkı vermeye çalıştı. Hyeon -gyu Oh  ise muhteşem bir başlangıç yaptı. Bir forvete “nasıl başlamak istersin?” diye sorsan, kendi evinde röveşatayla gol atmak istediğini söyler. İşte öyle bir başlangıç yaptı. Agbadou iki ciddi hata yapsa da stoper mevkisi, bir oyuncuyu takıma monte etmenin en zor pozisyonudur. Bu yüzden ilk maç günahı olmaz. Ara transferler tam çözüm getirmedi belki, ama takıma iyi bir makyaj yaptı ve eksikleri bir nebze kapattı. Hâlâ ciddi eksikler var, özellikle kaleci sorunu göz ardı edilemez. Beşiktaş, Galatasaray döneminde İsmail Çipe’nin kalede olduğu günleri hatırlattı.

Ve tabii Sergen Yalçın… Bana göre Sergen Yalçın, sadece Beşiktaş’ta değil, Süper Lig genelinde çalışması zor bir profil. Oyuncu grubu, motivasyon ve saha taktiği arasında doğru dengeyi kurması gereken bir hoca. Doğru kaleci ve doğru birkaç takviye ile seneye bambaşka bir senaryo yazılabilir. Ama şu an için romantizm değil, akılcı ve planlı hareket etmek şart.

Futbol bu; bazen öngörülemez, bazen sürprizlerle dolu. Ama sahada belirgin bir fark ortaya koyan ekipler ve doğru hamleler, ligin kaderini belirler. Fenerbahçe’nin enerjisi, Galatasaray’ın hegemonya kurma isteği ve Beşiktaş’ın kontratak denemeleri… Hepsi ayrı bir hikaye yazıyor…

Kante futbol aklı olan hiç kimsenin tartışmayacağı bir isim. Sahada ne verdiği, kariyeri, oyuna etkisi ortada. Ama mesele isim değil, zamanlama, yaş ve maliyet. Burada ciddi soru işaretleri başlıyor. Daha da önemlisi, bu transferlerin arkasındaki fikir. Fenerbahçe ne yapmak istiyor? Nasıl bir oyun hayal ediyor?

Fenerbahçe’nin orta sahasında felaket bir boşluk mu vardı? Hayır. Golcü sorunu vardı, savunma hattı soru işaretiydi, bekler yetersizdi. Ama ne oldu? Guendouzi ve Kante geldi, golcüler gitti. E güzel kardeşim, golü kim atacak? Orta sahayı beton gibi yaparsın, rakibe topu geçirtmezsin, pozisyona da girersin… Ama skoru kim yapacak?

Kerem’den medet ummak hangi aklın ürünü? Kerem’in “kendine gelsin” diye beklenen süresi çoktan doldu. Kanatlar yeterli mi? Hayır. Musaba fena değil ama Kerem–Nene–Musaba rotasyonu ile şampiyonluk mu kovalayacaksın? Bu kadar mı? İsimler parlıyor olabilir ama kadronun matematiği çalışmıyor. Güçlü orta saha, zayıf kanatlar, defansta soru işaretleri, ortada golcü yok… Kerem’le falan olmaz bu iş.

Galatasaray cephesine gelirsek… En azından ne yapmaya çalıştıklarını daha net okuyabiliyoruz. Orta sahaya alınan genç oyuncu hemen 11 olur mu? Zor. Ama zaten amaç bu değil. Galatasaray bu transfer döneminde rotasyonu güçlendirdi. Can Armando, Boey, Asprilla, Noa Lang, Nhaga… Hepsi eksik noktalara yapılmış hamleler.

Ama burada da akıl tutulması var. Okan Buruk’un üç ay boyunca “bek” diye istediği Singo, Boey gelince 6 numarada oynatılacakmış. E o zaman soralım: Neden bu kadar ısrar ettin? Uzun lafın kısası; Galatasaray çok iyi transferler yaptı demiyorum. Ama doğru hamleler yaptı diyorum. Tutmayabilir, katkı gelmeyebilir. Ama şablon doğruydu.

Fenerbahçe cephesinde ise şablon hâlâ karışık. Kante–Guendouzi ikilisi kağıt üstünde 15 gol 15 asist katkısı da verebilir. Ama bu ihtimale bel bağlayarak sezon planlanmaz. Futbol ihtimallerle değil, rollerle oynanır.

Beşiktaş’a gelince… Çamura saplanmış bir araba gibi. Gaza bastıkça daha çok gömülüyor. Sorunu hâlâ hocada ve transferde arıyorlar. Oysa mesele çok daha derin. Agbadou kaliteli isim mi? Evet. Ama 29 yaşındaki bir stopere, bu kadar çok bölge eksikken bu parayı verir misin? Hayır. Olaitan’ın katkısı ne olur bilmiyorum ama hamle olarak doğru. Cesur, mantıklı, geleceği olan bir iş.

Beşiktaş’ın yapması gereken çok net: Ligde parlayan yabancılar, eldeki gençler ve 1-2 tane gerçekten fark yaratan yıldız. Bu kadar. Bir bölgeye parayı basıp, “gerisi Allah kerim” diyerek takım mühendisliği olmaz. Yönetimde söz sahibi olsam Olaitan’ı alkışlarım ama Agbadou’ya da sonuna kadar karşı çıkarım.

Transfer dönemi, büyük bir sürpriz olmazsa kapandı. Şimdi sorular sahada cevap bulacak. Galatasaray’ın rotasyonları ne verecek? Fenerbahçe golcüsüz bu sezonu nasıl oynayacak? Beşiktaş beklenen dönüşümü yapabilecek mi?

Hep birlikte izleyeceğiz. Ama şunu unutmayalım: Futbolda isimler değil, akıl kazanır.

ECF tarafından hazırlanan haritalar, Avrupa ülkelerinin “Ulusal Bisiklet Stratejisi” (NCS) açısından farklı aşamalarda olduğunu gösteriyor. Birçok ülke resmi olarak onaylanmış, ölçülebilir hedefleri olan ve somut eylem planları içeren stratejiler uygularken; bazı ülkeler hâlâ hazırlık sürecinde ya da hiçbir ulusal stratejiye sahip değil. Malta ise henüz resmi olarak kabul edilmiş bir ulusal bisiklet stratejisine sahip olmayan ülkeler arasında yer alıyor.

Rapora göre, etkili bir ulusal bisiklet stratejisinin; bir bakanlık, hükümet ya da parlamento tarafından resmen onaylanmış olması, net hedefler koyması ve bu hedeflere ulaşmak için zaman çizelgesi içeren somut eylemler belirlemesi gerekiyor. Ancak Malta’da bu kriterleri karşılayan bütüncül bir plan henüz hayata geçirilmiş değil.

Rota’dan Geri Bildirim – Ama Sonrası Belirsiz

Malta’daki sivil toplum aktörlerinden Rota’nın verdiği bilgiye göre, Temmuz 2025’te hükümet tarafından düzenlenen bir paydaş toplantısına davet edildiler. Rota, toplantıda yüz yüze geri bildirim sundu ve üç haftalık süre içinde yazılı katkılarını da iletti. Ancak o tarihten bu yana sürecin nasıl ilerleyeceğine dair herhangi bir resmi güncelleme ya da net yol haritası paylaşılmadı.

Bu durum, Malta’nın bisiklet politikası konusunda henüz erken aşamada olduğunu ve sürecin yavaş ilerlediğini gösteriyor.

Avrupa’da Örnekler: Estonya ve Avusturya Öne Çıkıyor

ECF raporu, bazı ülkelerin bisiklet politikalarında kayda değer ilerleme sağladığını da vurguluyor. Örneğin:

• Estonya, son 12 ay içinde ilk ulusal bisiklet stratejisini başlatan tek ülke oldu. Ülke, bisikletin ulaşım içindeki payını 2040 yılına kadar %5’ten %13’e çıkarmayı hedefliyor ve önümüzdeki dört yıl için 97 milyon avro bütçe ayırmış durumda.

• Avusturya ise dördüncü ulusal bisiklet stratejisini kabul etti. 2019–2024 arasında aktif mobiliteye ayrılan bütçeyi 25 kat artıran ülke, 2030’a kadar bisikletin ulaşım içindeki payını %13’e çıkarmayı hedefliyor. Yeni hükümet koalisyonu ayrıca 2029 yılına kadar bu oranı %14’e yükseltmeyi amaçlıyor.

Bu gelişmeler, Avrupa’da bisikletin yalnızca bir spor ya da hobi değil, ciddi bir ulaşım alternatifi olarak görüldüğünü ortaya koyuyor.

Malta İçin Ne Anlama Geliyor?

Uzmanlar, Malta’nın net bir ulusal bisiklet stratejisi benimsememesinin; daha güvenli yollar, sürdürülebilir ulaşım ve daha yaşanabilir şehirler yaratma hedeflerini geciktirebileceği uyarısında bulunuyor. Artan trafik, karbon emisyonları ve kentsel yoğunluk göz önüne alındığında, kapsamlı bir bisiklet politikası hem çevresel hem de toplumsal açıdan önemli görülüyor.

ECF raporu, Malta’nın bu alanda daha fazla adım atması gerektiğini açıkça ortaya koyarken, önümüzdeki dönemde hükümetin konuya nasıl yaklaşacağı merakla bekleniyor.